Podsiadło, Jacek *** [Atakowany o północy...] Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/podsiadlo-atakowany-o-polnocy Jacek Podsiadło, Wychwyt Grahama, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 1999. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5777.jpg Morning forest, Derbeth@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5777 Jacek Podsiadło Wychwyt Grahama *** [Atakowany o północy...] Atakowany o północy/ subitem opon, gdy jak z procy/ pijany szczyl startuje mazdą ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie grzechem jest popsuć bocianom gniazdo. Budzony przez bas, przez dudnienie,/ bo sąsiad na fulil w citröenie/ zapuścił techno, nowy remix ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie podnosi się kromkę Chleba z ziemi. Czytając dawnych czasów księgi,/ gdy inne tu rządziły dźwięki,/ żaby o zmierzchu, kogut rano ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie grzechem jest popsuć gniazdo bocianom. Dziwiąc się, że góra pieczywa/ wśród zwałów sztucznego tworzywa/ na miejskim śmietnisku się wznosi ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie kromkę Chleba z ziemi się podnosi. Erem zwiedzając, gdzie mizantrop/ turystów epatuje mantrą/ znudzony nią jak tysiąc mopsów ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie jest grzechem gniazdo bocianom popsuć. Filując z przydrożnego baru/ na przechodzące mimo pary,/ ciągnąc z wysiłkiem sok przez słomkę ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie się podnosi z ziemi Chleba kromkę. Gdy syn bez wątpliwości cienia/ żąda: ,,Daj mi coś do zjedzenia",/ lodówka odpowiada echem ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie popsuć bocianom gniazdo jest grzechem. Higienę ciała utrzymując/ lub ją, przeciwnie, zaniedbując/ (cóż różni prysznic i pogrzebacz? ) ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie z ziemi podnosi się kromkę Chleba. Imaginując sobie Boga./ Na przykład jako Astro-loga/ dyktującego ruchy gwiazdom ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie grzechem jest popsuć bocianom gniazdo. Jadąc i jadąc do Bizancjum/ z ukrytą pod dnem snów monstrancją/ przeciw wieszczbiarstwu i alchemii ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie podnosi się kromkę Chleba z ziemi. Kombinując jak koń pod górę,/ skąd wytrzasnąć pieniędzy furę/ i jak dwóm naraz służyć panom ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie grzechem jest popsuć gniazdo bocianom. Licząc w mordowni w Jeseniku/ zastępy szachów na stoliku/ starców liczących każdy grosik ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie kromkę Chleba z ziemi się podnosi. Łypiąc ciekawie, jak się zwiera/ czarnych i białych tyraliera/ w wojnie o jednej rurce dropsów ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie jest grzechem gniazdo bocianom popsuć. Mając mistrzowski ruch na oku,/ który przegapia w figur tłoku/ gracz --- a mógł wziąć hetmana pionkiem ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie się podnosi z ziemi Chleba kromkę. Nocując, gdzie się da, mocując/ się z samym sobą, ustępując,/ jak ustąpiły gonty, strzechy ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie popsuć bocianom gniazdo jest grzechem. Obserwując, jak nasze dzieci/ obnoszą swój chybiony sprzeciw/ poprzez kolejne puste nieba ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie z ziemi podnosi się kromkę Chleba. Pchany już w otworzone okno/ przez zbójów, bo ich widać dotknął/ mój bunt w pociągu, w którym kradną ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie grzechem jest popsuć bocianom gniazdo. Rewidowany nocą późną/ przez umundurowane gówno/ hańbiące się dla nędznej premii ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie podnosi się kromkę Chleba z ziemi. Słuchając wycia pogotowia,/ co, mimo strajku służby zdrowia,/ mknie przeciw ciosom, guzom, ranom ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie grzechem jest popsuć gniazdo bocianom. Taksując wzrokiem wygląd bydląt,/ gdy w czystej rzece brud swój mydlą/ głupi, lecz piękni: nadzy, bosi ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie kromkę Chleba z ziemi się podnosi. Uzupełniając swój fikcyjny/ numer identyfikacyjny/ o ładnych parę paradoksów ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie jest grzechem gniazdo bocianom popsuć. Wsłuchany w pieśni i motety/ z trzynastowiecznej Francji, z mety/ czując się trubadurów ziomkiem ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie się podnosi z ziemi Chleba kromkę. Zirytowany przez imbroglio/ frondy prawiczków w piśmie ,,Brulion",/ grzeszący samym już oddechem ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie popsuć bocianom gniazdo jest grzechem. Żywiąc się kaszą oraz műsli,/ zwolniwszy bieg wzburzonych myśli,/ kiedy mi coraz mniej potrzeba ---/ tęsknię do tego kraju, gdzie z ziemi podnosi się kromkę Chleba.