Kochanowski, Jan Pieśń XVI (Nic po tych zbytnich potrawach, nic po tym...) http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-wtore Wilczek, Piotr Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Renesans Liryka Pieśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-wtore-piesn-xvi Pieśni Jana Kochanowskiego księgi dwoje, Drukarnia Łazarzowa, Kraków, 1586 Domena publiczna - Jan Kochanowski zm. 1584 1655 xml text text 2009-07-07 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3082.jpg Bunch of beauty, ~suchitra~@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3082 Jan Kochanowski Pieśni, Księgi wtóre Pieśń XVIKs. 2, Pieśń XVI --- w pieśni pojawia się wiele motywów z utworów Horacego (Carmina I 32, I 38).W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. Nic po tych zbytnich potrawach, nic po tym/ Śrebrze na służbiena służbie --- w miejscu, gdzie się przechowuje naczynia stołowe. i obiciu złotym;/ Nam k wolinam k woli (starop.) --- dla nas., kędy róża pozno kwitnie/ Nie szukaj zbytniezbytnie (starop.) --- zbytnio; bardzo.. Dobra-ć i miętkamiętka --- zdr. od: mięta., co ją najdzie wszędzieco ją najdzie wszędzie --- którą można wszędzie znaleźć.;/ A kiedy równerówne --- dobrane. towarzystwo siędzie,/ Prędka dobra myśl, a tym jeszcze chutniejchutniej --- chętniej, bardziej ochoczo (por. chuć).,/ Gdy nie bez lutniej. Lutnia --- wódz tańców i pieśni uczonych,/ Lutnia --- ochłoda myśli utrapionych:/ Ta serce miękczy swym głosem przyjemnym/ Bogom podziemnymserce miękczy (...) Bogom podziemnym --- aluzja do postaci Orfeusza, który potrafił poruszyć za pomocą swej muzyki Furie (,,jędze"), a nawet rzeczy nieożywione. Kiedy zmarła jego żona Eurydyka, udał się do podziemi i tak oczarował Plutona, że uwolnił on Eurydykę pod warunkiem, że Orfeusz nie odwróci się, dopóki nie wyjdą na ziemię. Kiedy już mieli postawić swe stopy na ziemi, Orfeusz odwrócił się i Eurydyka natychmiast zniknęła. Ogromny żal Orfeusza po powtórnej stracie żony tak rozwścieczył trackie kobiety, że w czasie jednej z orgii z okazji bachanaliów rozerwały go na strzępy; zob. też: Ks. 1, Pieśń XXI, Ks. 2, Pieśń II oraz Ks. 2, Pieśń VI..