Kochanowski, Jan Pieśń VI (Królewno lutnie złotej i rymów pociesznych...) http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-wtore Wilczek, Piotr Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Renesans Liryka Pieśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-wtore-piesn-vi Pieśni Jana Kochanowskiego księgi dwoje, Drukarnia Łazarzowa, Kraków, 1586 Domena publiczna - Jan Kochanowski zm. 1584 1655 xml text text 2009-07-07 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3070.jpg la belleza imperceptible de lo pequeño , flor de la planta de jade01- little beauty,flower of the jade plant, ferran pesta\u00f1a@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3070 Jan Kochanowski Pieśni, Księgi wtóre Pieśń VIKs. 2, Pieśń VI --- pocieszenie przyjaciela, prawdopodobnie Jana Kostki, wojewody sandomierskiego, po śmierci żony; motywy z Carmina Horacego (I 24, I 32).W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. Królewno lutnie złotejKrólewno lutnie złotej --- zwrot do Erato, muzy poezji lirycznej; lutnie (daw. D. lp rodz. ż.): lutni. i rymów pociesznychpocieszny (daw.) --- przynoszący pocieszenie.,/ Ochłodo myśli tesznychteszny (starop.) --- smutny, strapiony.,/ Ty sama powiedz a kreskres --- tu: termin. naznacz, póki mamy/ Płakać, gdy przyjacielaprzyjaciel --- tu: żona. miłego stradamy. Łacno cieszyć chorego, gdysmy zdrowi sami,/ Lecz kiedy toż nad nami/ Niefortuna pokaże, tamtam --- tu: wtedy. więc człowiek czuje,/ Że co drugim chciał radzić, sam sie nie ratuje. Godno płaczu nieszczęście i twoja przygodaprzygoda --- tu: nieszczęście.,/ O zacny wojewoda,/ Boś pozbył towarzysza i cnotliwej żony,/ Której dobroć, której wstydwstyd (daw.) --- skromność, cnotliwość, nieskazitelność. jest niewysłowiony. Ale byś dobrze, wziąwszy lutnią Orfeowę,/ Wstąpił w łódź Charonowę/ I nawiedził podziemne, niewesołe krajewziąwszy lutnią Orfeowę (...) nawiedził podziemne (...) kraje --- fragment nawiązuje do mitu gr. o Orfeuszu, poecie trackim (symbolem poezji jest tu lutnia), który potrafił poruszyć za pomocą swej muzyki najbardziej nieubłagane bóstwa, a nawet rzeczy nieożywione. Po śmierci swej żony, Eurydyki, udał się do Hadesu i tak oczarował Plutona, że władca podziemi zgodził się uwolnić Eurydykę ze świata umarłych. Motyw został wykorzystany przez Kochanowskiego również w Trenie XIV i Pieśni XXI, Ks.1.,/ Gdzie słońce swych promieni nigdy nie podaje, Nie zyszczeszzyszczesz (starop. forma 2 os. lp cz. przysz.) --- odzyskasz. dusze, która dotkła raz napoju/ Niepamiętnego zdrojudusze, która dotkła (...) napoju / Niepamiętnego zdroju --- duszy, która dotknęła napoju ze zdroju niepamięci. Dusze przewożone przez Charona po wypiciu wody z rzeki Lete zapominały o tym, co robiły, widziały i słyszały przedtem../ Przeto cierpliwość sama nalepsza w tej mierze,/ Gdzie za razza raz --- jednocześnie, naraz. i ratunek upad z sobą bierzeratunek upad z sobą bierze --- ratunek (nawiązanie do ratowania Eurydyki przez Orfeusza) doprowadza do upadku (klęski)..