Kochanowski, Jan Pieśń XXIII (Nieźle czasem zamilczeć, co człowieka boli...) http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-pierwsze Wilczek, Piotr Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Renesans Liryka Pieśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-pierwsze-piesn-xxiii Pieśni Jana Kochanowskiego księgi dwoje, Drukarnia Łazarzowa, Kraków, 1586 Domena publiczna - Jan Kochanowski zm. 1584 1655 xml text text 2009-07-07 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3054.jpg Facets of Diamonds (Explored!), qthomasbower@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3054 Jan Kochanowski Pieśni, Księgi pierwsze Pieśń XXIIIKs. 1, Pieśń XXIII --- kolejna pieśń o oczekiwaniu u drzwi ukochanej (zob. Ks.1, Pieśń XXI) oparta na motywach z poezji Katulla i elegików rzymskich.W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. Nieźle czasem zamilczeć, co człowieka boli,/ By nie znał nieprzyjaciel, że cię ma po wolimieć po woli (starop.) --- mieć w swojej mocy.;/ Ale to nade wszystko za razza raz (starop.) --- za jednym razem. odżałować,/ A niewdzięcznemu panu tudzież podziękować. Cierpiałem ja tak wiele, że mię wstyd powiadać,/ A mógłby mi bezpiecznie każdy głupstwo zadaćbezpiecznie (...) głupstwo zadać --- bez obawy, że się pomyli, zarzucić głupotę.,/ Żem sie dał za nos wodzić czas tak barzo długi,/ Baczącbacząc (forma starop.) --- chociaż zauważyłem., że w małej wadze były me posługi. Chciałem złość jakokolwiek wytrwać uprzejmością,/ A zwyciężyć niewdzięczność swoją statecznościąstateczność (a. statek*) --- wierność, stałość.;/ Ale moja uprzejmość i statek był prózny,/ A jej niebacznyniebaczny (starop.) --- niewdzięczny. umysł zawżdy memu rózny. Bóg was żegnaj, niewdzięczne i nieludzkie wrota,/ Świadomeświadomy (starop.) --- będący świadkiem. mych częstych dróg i mego kłopota;/ Bodaj tu pajęczyna i pleśń na was padła,/ A te niewierne zamki rdza plugawa zjadła!