Kochanowski, Jan Pieśń XII (Muszę wyznać, bo sie już nie masz na co chować...) http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-pierwsze Wilczek, Piotr Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Renesans Liryka Pieśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesni-ksiegi-pierwsze-piesn-xii Pieśni Jana Kochanowskiego księgi dwoje, Drukarnia Łazarzowa, Kraków, 1586 Domena publiczna - Jan Kochanowski zm. 1584 1655 xml text text 2009-07-07 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3042.jpg Potlogi, fusion-of-horizons@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3042 Jan Kochanowski Pieśni, Księgi pierwsze Pieśń XIIW przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. Muszę wyznać, bo sie już nie masz na co chować:/ Nigdy bych był nie wierzył, bych tak miał żałować,/ Tego zwłaszcza, co nigdy mym własnym nie było;/ Po prawdzie mi nieprawienieprawie (starop.) --- nie bardzo, niezupełnie. źle serce tuszyłotuszyć (starop.) --- spodziewać się, przeczuwać.. Aleciem barzo nagle wypadł z tej nadzieje,/ A mojej sie przygodzie nieprzyjaciel śmieje./ Kto drugi ma bez prace, o co snadźsnadź (starop.) --- może, chyba. dbał mało,/ A mnie za me staranie złe szczęściezłe szczęście --- zły los. potkało. Samem swą własną ręką tę winnicęwinnica --- tu: alegoria kobiety, ciała kobiecego. grodził,/ Aby jej był ani źwierz, ani zły ptak szkodził;/ Polewałem, żeby jej słońce nie suszyło,/ Nakrywałem, żeby jej zimno nie mroziło. A kiedy mię nalepsze miały potkać godygody --- tu: szczęście.,/ Nie wiem, co za zły człowiek oberwał jagody./ I używa z rozkoszą, czego dostał snadniesnadnie (starop.) --- łatwo, bez trudu.,/ A mnie, patrząc, jeno sie serce niejeno (...) nie (starop.) --- niemal. rozpadnie. Bodajże nie przechowałprzechować --- tu: strawić (tj. przechować w żołądku).; a bodaj poleżał!/ Nie wiem, jako mię do gron tak pięknych ubieżał./ Ja sobie tak dobrych lat doczekać nie tuszę;/ Podobno jako niedźwiedź łapę lizać muszę.