Sęp Szarzyński, Mikołaj Pieśń Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Barok Liryka Pieśń Erotyk Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn http://polona.pl/item/585899/3/ Mikołaj Sęp Szarzyński, Rytmy abo Wiersze polskie w wyborze, wyd. E. Wende i S-ka., Warszawa 1914 Domena publiczna - Mikołaj Sęp Szarzyński zm. 1581 1652 xml text text 2008-12-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1454.jpg F&M Spring - 06, garryknight@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1454 DCA 3MD Mikołaj Sęp Szarzyński Pieśń Zaprzęż nie tygry, nie lwice, CyprydoCypryda --- Afrodyta, w mit. rz. Wenera; szczególnie czczona na Cyprze.,/ W złoty wóz: parę białych niech KupidoKupido --- Kupidyn, Eros, bożek miłości przedstawiany jako prowadzący wóz zaprzężony w skrzydlate lwy i tygrysy./ Gołębigołąb --- symbol Afrodyty, bogini miłości. lecemlecem --- dziś: lejcami. jedwabnym pożeniepożenie --- pogoni; od ż. formy żonę, żeniesz itd.; b. częste w pomnikach w. XIV i XV i u pisarzy w. XVI./ Przez chmurne cienie. Opuść na chwilę AnkonAnkon --- Taras Kartagiński. ulubiony/ I Cypr wesoły, tobie poświęcony,/ Spuść sie nad Wisłę, obacz naszęnaszę --- dawn., B. l.p.; por.: tę. ziemię,/ Tak śliczne plemięplemię --- tj. córę naszego plemienia.. Cnota, KobietaPięknych przymiotów i wdzięcznej urody,/ Która bez waszej trojańskiej niezgody/ Rychlejby klejnot odniosła piękności,/ A przez zazdrościprzez zazdrości --- bez zazdrości; poeta czyni aluzję do sądów Parysa, który nagrodę piękności przyznał Wenerze, czym wzbudził zazdrość Junony i Minerwy.. HesperHesper --- u Greków gwiazda zachodnia. jak jasna jest miedzy gwiazdami,/ Tak twe wspaniałe, panno nad pannami,/ Są obyczaje, z natury przyrodnez natury przyrodne --- przyrodzone, naturalne.,/ Ozdoby godne. Jeśli jest cnota chwały godna wszędzie,/ Tedy ma lutnia ciebie sławić będzie,/ I wiersz mój śpiewać, to jest, tobie k woli/ Serce mię boli. A ty, co serca ranisz hartownemi/ Strzałami, czasem nie jadowitemi,/ Ugodź ją złotą, aby twe postrzały/ Już tam moc miały.