Norwid, Cyprian Kamil Pieśń od ziemi naszej Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn-od-ziemi-naszej http://polona.pl/item/612839/4/ Cyprian Kamil Norwid, Dzieła Cyprjana Norwida (drobne utwory poetyckie-poematy-utwory dramatyczne-legendy, nowele, gawędy-przekłady-rozprawy wierszem i prozą), oprac. Tadeusz Pini, Nakładem Sþółki Wydawniczej "Parnas Polski", Warszawa, 1934 Domena publiczna - Tadeusz Pini zm. 1937 2008 xml text text 2009-07-27 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1328.jpg Rain drop, fotologic@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1328 DCA 6RA Cyprian Kamil Norwid Pieśń od ziemi naszej ,,Et aux horions, l'on verra qui/ a meilleur droit --- "Jeanne d'Arc I Polska--- Tam, gdzie ostatnia świeci szubienica,/ Tam jest mój środek dziś, tam ma stolica,/ Tam jest mój gród. Rosja, RosjaninOd wschodu mądrość kłamstwa i ciemnota,/ Karności harap lub samotrzask z złota,/ Trąd, jad i brud. NiemiecNa zachód kłamstwo wiedzy i błyskotność,/ Formalizm prawdy, wnętrzna bezistotność,/ A pycha pych! ZwątpienieNa północ zachód z wschodem w zespoleniu,/ A na południe, nadzieja w zwątpieniu/ O złości złych! II UpadekWięc --- mamże oczy zakryć i paść twarzą,/ Wołając: ,,Kopyt niech mię grady zmażą,/ Jak pierwotraw!" Gwiazda, Marzenie, SenLub mamże barki wyrzucać do góry/ Za lada gwiazdką ze złotemi pióry,/ Za sny nieść jaw? Krew, ŁzyWięc mamże nie czuć, jaką na wulkanie/ Stałem się wyspą, gdzie łez winobranie/ I czarnej krwi!... Ogień, ZwątpienieLub znać, co ogień z łona mi wypali?'/ Gdzie spełznie? odkąd nie postąpi dalej?/ I zmarszczyć brwi?... III Duch, RozumGdy ducha z mózgu nie wywikłasz tkanin,/ Wtedy cię czekam, ja, głupi Słowianin,/ Zachodzie --- ty!... SumienieA tobie, Wschodzie, znaczę dzień widzenia,/ Gdy już jednego nie będzie sumienia/ W ogromni twej. Południe! Klaśniesz mi, bo klaszczesz mocy,/ A ciebie minę, o głucha Północy,/ Cierpienie, Łzy, Przemiana, WiedzaI wstanę sam. Braterstwo ludom dam, gdy łzy osuszę,/ Bo wiem, co własność ma, co ścierpieć muszę:/ Bo już się znam.