Perzyński, Włodzimierz Uajali Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech Kowska, Karolina Boy-Żeleński, Tadeusz Rawska, Aneta Modrzejewski, Emanuel Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/perzynski-uajali/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Włodzimierz Perzyński zm. 1930 2001 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4440300779_e540905c1b_o.jpg Rosas secas - Dry roses, Guillermo Viciano, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3678 DCC FRF 1DTP 3MP Zmodernizowano pisownię joty w przypisie redaktorskim: asocjacyj -> asocjacji; dostosowano interpunkcję w zakresie stosowania cudzysłowów do standardów WL. W tekście głównym uwspółcześniono interpunkcję (usunięcie przecinka w porównaniach z ,,jak"). Włodzimierz Perzyński UajaliUajali --- fikcyjne imię wymarzonej kochanki; wcielenie greckiej Psyche [Psyche (mit.gr): piękna kobieta ze skrzydłami motyla na ramionach, uosobienie ludzkiej duszy, psychiki; red. WL], ,,wizji ateńskich rzeźbiarzy". Imię należy do tworów mowy poufnej (zrozumiałych tylko dla ,,wtajemniczonych"), powstających z wszelakich asocjacji, przedstawień itp. (por. imiona pieszczotliwe). Kobieta, UrodaKochanka moja, Uajali biała,/ O oczach czarnych jak noc południowa,/ O włosach złotych jak łan w blaskach słońca,/ Smętna jak lilia, jak płomień gorąca,/ Kochanek, Dusza, Miłość spełnionaGwiazd lśniących w duszy pani i królowa,/ Kochanka moja, Uajali biała,/ Stanęła przy mnie, cicho się zaśmiała,/ Potem na czole położyła dłonie/ I rzekła głosem, w którym słońce płonie:/ «Weź mię... na wieki oddaję się tobie,/ Wieńcem z róż jasnych czoło ci ozdobię,/ Pieszczotą myśli do snu ukołyszę/ I poprowadzę w dal, w błękitną ciszę.../ A tam swe usta w usta twoje wplotę,/ Pierś w pierś, i w owym uścisku złączeni/ Będziemy śnili, aż nas rozpłomieni/ Krew, aż się w ognie przemienimy złote». Świt, NaturaByło to rankiem, kiedy gwiazdy mdleją/ I kiedy w starym przedwiekowym borze/ Na drzewach ptactwo budzi się z uśpienia,/ Kiedy łódź-słońce, na błękitów morze/ Płynąc, zorzami drogę rozpłomienia. Było to rankiem, kiedy gwiazdy mdleją,/ Na kwiatach jeszcze srebrzyła się rosa,/ W powietrzu jeszcze stały mgły perłowe,/ Na niebie jeszcze noc hebanowłosa/ Snuła warkoczem wstęgi purpurowe. Kobieta, Szczęście, ŚmiechKochanka moja, Uajali biała,/ Stanęła przy mnie, cicho się zaśmiała,/ A jej śmiech niebo otworzył nade mną./ Ciche, przesłodkie harf anielskich granie/ Oplotło srebrną wstęgą moją duszę,/ Poczułem szczęścia jasne zmartwychwstanie/ I w serce taka weszła mi ochota,/ Że rozśpiewało się jak harfa złota. Miłość spełniona, Szczęście, RajStanęła przy mnie, cicho się zaśmiała,/ A mnie się zdało, żem już wyszedł z ciała/ I że na kwiatach gdzieś pod niebios progiem/ Leżę i gwarzę cichą pieśnią z Bogiem,/ Że jestem blaskiem lilii, wonią róży,/ I pocałunków anielskich słodyczą,/ Że jestem cichą piosenką słowiczą,/ Świeżą jak łąka po wiosennej burzy. Nie! to sen chyba! Uajali... Ona!/ Wizja słoneczna ateńskich rzeźbiarzy/ Pieścić mię pragnie i tulić do łona,/ U stóp mych na głos o miłości marzy.../ Nie, to sen chyba! Uajali biała,/ Do której długom modlił się daremnie,/ Szepce kochania owiana tęsknotą:/ «Pocałunek, KrewNiech mnie twe dłonie pożarem oplotą,/ Niech usta twoje krew wypiją ze mnie»...