Perzyński, Włodzimierz O świcie Sekuła, Aleksandra Kowska, Karolina Boy-Żeleński, Tadeusz Rawska, Aneta Modrzejewski, Emanuel Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/perzynski-o-swicie/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Włodzimierz Perzyński zm. 1930 2001 xml text text 2014-11-17 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/14753371285_bf01b86f90_k.jpg IMG_4653, 隙頂的天空, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3675 DCC 1DTP 3MP Włodzimierz Perzyński O świcie Świt, Jesień, Światło, Ciemność, Miasto, Piekło, Smutek, MelancholiaZimny świt we mgle chmurnej ugrzęzły/ Sennym okiem spojrzał na ulice,/ Szarym światłem oblókł kamienice/ I powoli rozplątywać jąłjąć --- zacząć. węzły/ Zapłakanej smutnej nocy jesiennej./ Zimny świt we mgle chmurnej ugrzęzły. Miasto śpi w melancholii bezdennej ---/ Tu i ówdzie snują się jak duchy/ Stróże nocni w posępnej a głuchej/ Ciszy murowanej GehennyGehenna (hebr.) --- piekło. ---/ Jakieś widmo gasi mdławe latarnie./ Miasto śpi w melancholii bezdennej. Świt, Cierpienie, ObrzydzenieŚwit już, świt... Otwierają piekarnie./ Że też na myśl nie przyszło nikomu,/ Aby wcześniej dziś wrócić do domu./ Ta noc czy mi ujdzie bezkarnie,/ Czy nie sięgnie za zapłatę po życie?/ Świt, już świt... Otwierają piekarnie. Znowu wracam do domu o świcie,/ Idę sennie, chwiejnie przez ulice,/ Mózg mi krwawią bólu błyskawice;/ Ranny wiatr żre mię jadowicie,/ Szum mam w uszach, usta pełne goryczy./ Znowu wracam do domu o świcie. Obudziło się w sercu i krzyczy/ Jakieś echo, i ból mnie przenika,/ I własnego brzydzę się języka,/ Duch mój krwawo ogląda się i liczy/ Dnie minione, a złocistych snów echo/ Obudziło się w sercu i krzyczy.