http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pawlikowska-jasnorzewska-najpiekniejszy-sen Pawlikowska-Jasnorzewska, Maria Najpiękniejszy sen Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech ZCh sroczka Nelka Agnieszka glnk Karol 2015-11-23 2016 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. xml text pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska zm. 1945 Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Poezje. 1, zebrała Matylda Wiśniewska, przedmową opatrzył Adam Mauersberger, "Czytelnik", Warszawa 1958. Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz L 0.3 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6729.jpg Olga Niewska w pracowni, przy jednej ze swoich rzeźb, Marcinkowski, Zdzisław (1880-1944), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6729 Maria Pawlikowska-Jasnorzewska Najpiękniejszy sen Wczoraj śnił mi się znów, dla odmiany,/ najpiękniejszy mój sen --- niezrównany! ---/ o pływaniu w powietrzu jak w wodzie. Ludzie ze snu nic o tym nie wiedzą./ Wciąż się szczycą postępem i wiedzą/ i są z prawem grawitacji w zgodzie. Siedzę z nimi, piję czarną kawę,/ omawiamy rzeczy nieciekawe,/ wychwalamy jakąś panią okropną... Nagle strącam talerzyk i ciastko,/ skaczę na stół, ręce składam spiczasto/ i wypływam przez otwarte okno. W niebie czystym jak turkus i diament/ słyszę z dołu dochodzący lament,/ krzyk, że diabeł mnie porwał w powietrze! Tłum ponury zalega ulice ---/ zapalają kadzidło, gromnice ---/ widzę twarze od papieru bledsze. Więc odpływam coraz dalej i dalej,/ bryły wiatru roztrącam jak fale,/ zaśmiewając się z głupiej parafii --- z sercem twardym, unurzanym w dumie,/ że tej sztuki nikt prócz mnie nie umie ---/ każdy patrzy, a nikt nie potrafi. Odpoczywam na drzewnych wierzchołkach/ i w obłokach udaję aniołka,/ choć policjant z dołu na mnie woła. I znów pływam najnowszą metodą,/ wzdycham piersią niestrudzoną, młodą/ i jaskółki odgarniam znad czoła. Potem w dali doganiam pilota,/ co się w chmurach koziołkuje i miota,/ głową na dół, wśród wspaniałych skrętów. Ścigam jego samolot po niebie ---/ aż mnie wciąga silną ręką do siebie,/ jak syrenę, co się czepia okrętu. O, nie całuj, nie całuj, pilocie!/ Nie ogarniaj mnie ramieniem w locie,/ bo za prędko spadniemy na ziemię. Twarz masz słodką, brązową i świętą,/ ascetyczną jak mnich z quattrocento,/ szczęście moje pod Twym skrzydłem drzemie. A wieczorem powracam piechotą ---/ siadam w domu pod żarówką złotą,/ jakby nigdy nic nie było zaszło. Wszyscy siedzą, uroczyści ogromnie,/ obrażeni, nikt nie mówi do mnie ---/ przecierają okulary i kaszlą. Rok 1928