http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pawlikowska-jasnorzewska-kamienice Pawlikowska-Jasnorzewska, Maria Kamienice Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech ZCh sroczka Nelka Agnieszka glnk Karol 2015-11-23 2016 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. xml text pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska zm. 1945 Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Poezje. 1, zebrała Matylda Wiśniewska, przedmową opatrzył Adam Mauersberger, "Czytelnik", Warszawa 1958. Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/22974865121_d9f81c70f8_k.jpg Olsztyn - Old Town, freestocks.org, public domain http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5326 0.3 DCC 1DTP 3MP Maria Pawlikowska-Jasnorzewska Kamienice I Kominy: wieże krótkie, dymiące, bez wiary --- --- ---/ Rynny: przewlekłe blachy, w których czas się pluszcze,/ i balkon: smętne gniazdo dla chorych i starych,/ wyścielone wilgocią, przystrojone bluszczem. W podwórku, nędznym cyrku katarynek, śpiewów,/ chorych papug, ciągnących szczęśliwe numera,/ śpiewak z bożej niełaski schyla się bez gniewu/ i grosz odczepny w bruku jak pieczarki zbiera. Na gankach krzywi Żydzi z worami się wloką,/ jęczą: handel! i kaszlą w zzieleniałej sieni./ --- Noc latarnię księżyca podnosi wysoko/ i świeci w martwe oczy nieboskich kamienic. II Wśród tych myśli zwapniałych,/ tych sfinksów bez głowy,/ wiosna niepostrzeżenie jawi się i znika,/ deszczem się tylko znacząc/ ciężkim, jowiszowym,/ którego złoto chłoną cytryny śmietnika. III Jaskółki kreślą w locie/ wiolinowe klucze,/ nietoperz --- klucz basowy./ Brzmi muzyka miasta./ Niebo, róża zachodu, krwawa i pierzasta,/ zrzuca płatek w kałużę/ i z barwy go płucze. IV Raz na najwyższym ganku, w pełnym słońcu, siadła/ dziewczyna jak Zuzanna w słonecznej kąpieli./ Blask jej odbiły oczu pokątne zwierciadła ---/ Promień obleciał mury. Ludzie się zdumieli. Migotały spojrzenia nieśmiałe, zawiłe,/ trzech pięter jak trzech starców, wśród zgorszenia troski,/ gdy ona trwała dalej, obrócona tyłem/ do słońca, co ją w uścisk pochwyciło boski.