http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pawlikowska-jasnorzewska-do-chorego Pawlikowska-Jasnorzewska, Maria Do chorego Kozioł, Paweł Stefańska, Paulina Stefańska, Paulina ZCh sroczka Nelka Agnieszka glnk Karol 2015-11-23 2016 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. xml text pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska zm. 1945 Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Poezje. 1, zebrała Matylda Wiśniewska, przedmową opatrzył Adam Mauersberger, "Czytelnik", Warszawa 1958. Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5279.jpg Hot tea at The Pizza Express, Azchael@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5279 0.3 DCC 1DTP 3MP Maria Pawlikowska-Jasnorzewska Do chorego Idź na śmietnik, odpocznij wśród zgniłej kapusty,/ weź w rękę ciemne jabłko w szarobiałe pryszcze,/ przypatrz się starej kości wyżartej i pustej,/ do której smętek usta przykłada i świszcze. Daj się deszczom rozkwasić, rozebrać na części,/ listopadową pracą, wśród spleśniałych cytryn./ Pies przyjdzie cię obwąchać, bo nie masz już pięści ---/ zgniłą gazetę z ręki wiatr wyrwie ci chytry. Twoje łóżko w lecznicy, gdzie ległeś ochoczo,/ to bagno, w które wlany, bezsilnie się babrzesz./ A śniło ci się pole, gdzie się rosy toczą,/ jak termometr rozbity na maku i chabrze! Małe serca wiewiórek chodzą jak zegarki,/ w najbezpieczniejszym tempie słodkiego allegra./ Dlaczego serce twoje puka jak telegraf,/ a życie w tobie słabym pali się ogarkiem? Wspomnij na siłę dębu, na rycerskość ostu,/ na czyste oczy sarny, na zdrową malinę --- --- ---/ A przecież świat jest w tobie! Coraminę odsuń!/ Pies chrapie pod twym łóżkiem --- wypluj adalinę! Nie wstyd ci, gdy, bezsilny, przyjmujesz wizyty,/ gdy chodzą wkoło ciebie jak wokoło jaja,/ kiedy --- radża szpitalny --- blady i umyty,/ leżysz, a dłoń kobieca w bańki cię przystraja? Nie wiesz, że tylko duma potrafi uleczyć,/ i chcesz ziółek wykrztuśnych, i ruszyć się nie śmiesz,/ więc gałganiarz haczykiem poszturcha cię w plecy/ i użali się ciebie zadumany śmietnik. Albo wstawaj i okno otwieraj na rozścież!/ Pielęgniarkę chwyć w uścisk, by z krzykiem uciekła./ Lekarstwo, cenne kłamstwo, wylej, tup i złość się,/ niech chlupnie w kącie flaszka gumowa i ciepła! Tyś maszyną, lecz również i jej mechanikiem ---/ --- Pchnij go więc do roboty, niech zakasze ręce,/ i niech naprawia kluczem, dłutem i pilnikiem ---/ a ty wypręż ramiona --- żyj i nie grzesz więcej!