http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pawlikowska-jasnorzewska-dary-kochankow Pawlikowska-Jasnorzewska, Maria Dary kochanków Kozioł, Paweł Stefańska, Paulina Stefańska, Paulina ZCh sroczka Nelka Agnieszka glnk Karol 2015-11-23 2016 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. xml text pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska zm. 1945 Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Poezje. 2, zebrała Matylda Wiśniewska, przedmową opatrzył Adam Mauersberger, "Czytelnik", Warszawa 1958. Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5277.jpg En Hemmelighed, Lisa Risager@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5277 0.3 DCC FRF 1DTP 3MP Maria Pawlikowska-Jasnorzewska Dary kochanków Jaś z jarmarku przywiózł figę./ Józio dwie figi ---/ dla intrygi./ Adaś z traw uplótł pierścioneczek,/ w ciągu dalekich w las wycieczek./ Ten przyniósł bukiet z ostromleczów ---/ (bo jest pogodny --- lubi żarty ---)/ --- tamten --- w prezencie ---/ (jakby przeczuł,/ że się ucieszę): stare karty./ --- Zepsuty kompas ---/ --- nudną powieść ---/ którą mnie czytać nikt nie zmusi,/ i granat znaleziony w rowie,/ który wybuchnąć kiedyś musi./ W skrzynce cedrowej chowam dary/ moich kochanków, tych trzech króli.../ --- pierścionek z trawy ---/ --- kompas stary,/ --- granat podobny srebrnej kuli.../ Wreszcie za żonę wziął mnie Zbyszek./ (Wmawiano w niego: ty idioto!)/ A ten --- o dziwy, co za zbytek!/ obrączkę dał mi szczerozłotą./ Nie bez wzdychania, wzdychał bowiem,/ sam jeździł po nią swą Minerwą,/ --- jak się targował! --- wreszcie z werwą / rzekł:/ «Drogo, ale nic nie powiem!»/ (Bo już od wieków i Wierzynków,/ sarmacka szlachta gardzi złotem,/ a ceni miedź!/ i stal uczynków!/ złoto do złota idź z powrotem.)/ Na tym się wprawdzie i skończyło/ z podarunkami już na amen./ Choć, by nie skłamać --- coś tam było.../ --- ach tak!/ Gazeta i atrament. Lecz na obrączkę patrzę z pychą ---/ że nie jest dęta, wiem dokładnie./ Niejeden patrząc na nią wzdycha.../ jeszcze mnie kiedyś zbój napadnie!/ Gdy mi potrzeba płaszcza, sukni,/ gdy mam trzewiczki/ jak rzeszoto,/ Zbych mówi:/ ,,W czółko ty się puknij!/ a kto obrączkę dostał złotą?" --- Ha! znikli Jasio, Józio, Adaś,/ poodprawiani w świat kolejno ---/ Zbigniew już o rozwodzie gada ---/ ale mi został --- boski klejnot. ,,Cyrulik Warszawski", październik 1929