Pasewicz, Edward Puch Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pasewicz-dolina-wilda-puch Edward Pasewicz, Dolna wilda, Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, Poznań 2006. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5778.jpg Sunset 6-20-2010, Jim Pennucci@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5778 Edward Pasewicz Dolna Wilda Puch Miasto niczym punkt programu w kiepskim przedstawieniu./ Nieobecne już od godziny w monologu faceta z piwem./ Jednak już za chwilę będziemy je mieli, proste jak kazanie/ o niegodziwym koledze kradnącym kurtkę z szatni szkoły,/ do której chodziliśmy dniem i nocą, dniem i nocą bez ustanku./ Oszukując za każdym razem, gdy wywoływano nas do tablicy. Mam tylko nazwisko bez ciała i jestem ciałem bez imienia./ Tlenionej nauczycielce w kusej spódniczce, która skromnie tańczyła/ na każdej imprezie, to właśnie mówiłeś, aż przecierała oczy,/ aż na jej twarzy wykwitał uśmieszek, jak pleśń zabarwiająca kawy,/ które sto lat temu zostawili rodzice w filiżankach białych jak puch gęsi,/ delikatnych jak śmierć, mocnych jak gęsta rzęsa na jeziorze. Słowem:/ żadnego nowego wrażenia, tylko ten plastik szczęśliwy i gadzi/ uśmiech, złoto zabawiające się z rajfurem, błękitny kryształ/ w piździe kochanki. Nie pamiętam kiedy otworzyła drzwi/ prosząc nas: spadajcie. Nieważne są te rzeki i strumienie, w których ukrywa się ciernik,/ z gniazdem ze śliny, puchu i kamieni, ani błoto wysychające na podeszwie/ buta, którego już nie włożysz, bo wkradł się demon, pękły szwy,/ poszło w cholerę całe lustro. Jedynie pociąg, pocięte siedzenia, skaj i trawa/ palona w półmroku i postać w rozkroku, która za chwilę cię uderzy./ Usta z sączącym się monologiem, wszystkie świąteczne słowa, zagadki/ i pytania, których nie zadałbym wcale, gdyby nie okno, zakurzona framuga,/ pył naprowadzający stale na jedną i tę samą metaforę, opadającą/ jak świetlisty refren, kadencje w muzyce./ Akord bez początku./ Wszystko co brudne zmieniające się w czyste.