Pasewicz, Edward Naśladownictwo Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pasewicz-dolina-wilda-nasladownictwo Edward Pasewicz, Dolna wilda, Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, Poznań 2006. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5778.jpg Sunset 6-20-2010, Jim Pennucci@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5778 Edward Pasewicz Dolna Wilda Naśladownictwo Wysuszeni, nadzy i wątpiący, tacy/ są nasi lokatorzy. Fen ich drażni i wątpią w Boga,/ patrząc na wzgórza i płacząc na Cytadeli,/ w dzień zaduszny wspominając angielskich lotników./ Czy chce się nam wymieniać wszystkie te zmarłe/ nazwiska?/ No i ich lustra, nie zapominajmy/ o pieśniach powleczonego rtęcią szkła,/ o tygrysie pod powieką, który się wyzwoli,/ wyzwoli, gdy będziemy dużo czytać./ (Tak co dzień rano widzę ich w koszulach,/ słyszę te szepty, później głośne śmiechy). Moja muzyka jest muzyką ciała,/ gdy chcę wydobyć dźwięk, to stukam/ płaską dłonią o rozgrzany kamień,/ dźwięk jest jak postać ledwo co widziana,/ powidok czegoś, co się utkało w umyśle,/ a umysł jest tkaniną, która nie ma granic,/ bo gdzie granice tego, co tka się bez przerwy? Ale czy oni mają muzykę? Chłopiec,/ co wąskie stopy natarł olejkiem do opalania,/ jego kochanek, który już śpi od południa,/ i przyjaciele i znajomi palący się w słońcu,/ Ci przyjechali z Treviru, tamten z Akki,/ wiem, że widzieli Krzyż Południa i zazdroszczę/ chłosty w ciemnym pokoju na Via Nuova,/ tych opowieści słucham drugi tydzień,/ a jednak nie mogę usłyszeć muzyki./ Może to zresztą tak być musi,/ stoję z patykiem w dłoni skrępowany,/ bielszy niż mur, o który się opieram,/ słyszę, że chłopiec czyta, patrzę tylko,/ wiem, że o nic go nie spytam.