Pasewicz, Edward Festiwal teatrów kukiełkowych Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pasewicz-dolina-wilda-festiwal-teatrow-kukielkowych Edward Pasewicz, Dolna wilda, Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, Poznań 2006. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5778.jpg Sunset 6-20-2010, Jim Pennucci@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5778 Edward Pasewicz Dolna Wilda Festiwal teatrów kukiełkowych 1/ Malutkie postacie pod Multikinem/ kołyszą się przy barierkach i nagle wybuchają,/ confetti spada, a każdy płatek papieru ma krople krwi./ Klaszczę i opadam na krzesło, by po chwili/ znów się zerwać. Stoję przy oknie, chwieję się/ jak pijaczek nad brzegiem basenu, ach woda,/ ta najczarniejsza z metafor, znowu zwierzęco/ wypuszcza macki i otula goryczą, trudno/ zmartwychwstać, to zdarza się bohaterom/ wodewilów, kiedy z morskiej toni całych/ i zdrowych wypluwa ich wieloryb. 2/ Mój mały Mefisto, własne odbicie/ w połyskliwej resztce kawy, szepcze i,/ choć nie rozumiem języka, wiem, że nim/ włada doskonale. W świecie odbić/ tylko takie przypuszczenie jest właściwe./ Choć momentami, kiedy dłoń mi drży,/ ta twarz wygląda jak pogodowe fronty./ Masy powietrza pędzą przed siebie/ i nie obchodzi ich małe przedstawienie/ dziewczynek z sąsiedniego bloku. Masy/ powietrza mają za nic historię foki/ i jej fiolki, i bezradność z jaką patrzymy/ na schody, przewidując słusznie, że,/ gdy stoczymy się lub nas zepchną, jakaś/ kość w małym światku nie wytrzyma./ Lecz na razie potrafię utrzymać filiżankę,/ obracam ją i przyglądam się jak/ odmienia mi perspektywę. I wiem, że/ w końcu ktoś wypowie to zdanie:/ ,,jesteś w szklanej kuli i patrzę na ciebie,/ przewidując przyszłość z twoich/ ruchów gdy leżysz na starym tapczanie",/ czy przejdzie mi wtedy przez myśl,/ że wszystko zależy ode mnie? 3/ W oknie odbija się cień, ale on sam/ jest cieniem wyciętym z kartonu./ Gdyby się uprzeć, karton to cień drzewa./ Pomiędzy światłem i jego brakiem/ można krążyć bez końca. Z chłamu/ chwil rejestrowanych bez ustanku,/ zostaje osad, ochra, doskonała do barwienia./ Barwa jakoś scala te wszystkie obrazki,/ bierze je pod skrzydła jak kwoka pisklęta/ i chociaż pijane to wszystko i niedorobione,/ to jednak ten potok jest własny i gdy/ wiotczeją mięśnie, to on właśnie spycha/ nas delikatnie w głąb oceanu. 4/ Największy holograf na świecie,/ pomiędzy kośćmi twojej czaszki, gdy leżysz/ w bezkształtnej pościeli, wyświetla/ reportaż z Festiwalu Teatrów Kukiełkowych,/ jesteś tam wielorybem i wodą jednocześnie;/ panem księgowym z papierosem za uchem,/ panią menadżer ze złotym łańcuszkiem,/ który wprawia cię w trans, gdy kiwa się na/ jej szyi. Masz trochę czasu, nim spektakl/ nabierze rozpędu, możesz pozwolić,/ by przyklejona do szyby twarz zostawiła/ karykaturalne odbicie. Nie chcesz noży/ na scenie, zastąpi je grad. Kukiełki/ mrą, mrucząc swoje kwestie i migoczą/ przez chwilę. Widzowie patrzą uniesieni,/ świecą ich oczy i drgają wargi./ Później gdy sam gaśniesz, oni gasną z tobą./ Towarzysze podróży/ bez zgody na odwrót.