Pasewicz, Edward Elegia sucholeska Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pasewicz-dolina-wilda-elegia-sucholeska Edward Pasewicz, Dolna wilda, Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, Poznań 2006. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5778.jpg Sunset 6-20-2010, Jim Pennucci@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5778 Edward Pasewicz Dolna Wilda Elegia sucholeska Gdybym krzyknął, nie usłyszałby mnie nikt,/ anielskie zastępy to sztuczne włosy --- peruczka/ kiedyś przyciskana do serca przez starszego pana,/ która musiała umrzeć, choć jeszcze się stroszy,/ tu na wysypisku. Przerazić się tej ,,rzeczy" to wstyd,/ beznamiętnie podziwiać też nie można --- jej kolor/ pękł i pękają też rzeczy wokół niej, jakby/ zadomowiła się tu jakaś istota, wirus albo/ owo beznamiętne ,,coś jeszcze", czynnik iks. Zadomowić się tutaj to niemożliwe, chociaż są/ mieszkańcy --- ptasi jazgot unosi się nad/ kępkami traw, które pokryły już stertę ubrań/ i puchną od mchu kraciaste koszule i spodnie,/ jakby na nowo --- po porzuceniu --- wypełniało je ciało. Ale tu nie da się kochać, bo język jest bezradny/ wobec fragmentów szczątków i zapożyczeń:/ twarz tutaj, to jest ślad po rozmowie, głos/ usłyszany, gdy przez szczelinę w resztce muru/ przepływa powietrze/ i śpiewa ów nikt będący tu wszędzie. Gdybym krzyknął, nawet gdybym to zrobił,/ to co usłyszałby ów słuchający, bohater bez cienia/ i możliwości podróży? Gdzie w słowie ,,pragnąć" giętkość się odzywa,/ w którym miejscu błyska możliwość zrozumienia ---/ nie wiem, między zgięciem kolan (żeby tu usiąść)/ a chłodem od ziemi jest tylko widok. Kochać/ to dużo, żeby nie powiedzieć za wiele. Ten widok --- / peruczka u stóp --- dostarcza wszelkich wyjaśnień./ Jej pleśń od wewnątrz i połysk, gdy słońce oświetla,/ to jest język nie do przełożenia --- onieśmiela i kusi,/ żeby wyciągnąć dłoń i dotknąć. Lecz niczego nie zmieni/ ten gest. I pozostanie pusty. I nic, żadnych wieści, telefon głuchnie w dłoni,/ chociaż jest zasięg, granica jest dalej./ Zmienić trzeba przyzwyczajenia i dróżki, bo można/ spotkać własną zdradę, a wtedy zaświeci ci w twarz/ i będziesz musiał opowiedzieć, a nie ma żadnej historii,/ są dzieci błąkające się bez celu po Szewskiej/ i Wronieckiej --- gdzie już nie możesz chodzić. A płonie coś, płonie na dłoniach, jest zaśpiewem ptaków,/ choć słyszysz to od ludzi, pod bramą/ na Różanej, gdzie rosną drzewa morwy. Klucz, który/ otwierał drzwi mieszkania, leży przy źdźble trawy,/ trawa wypełnia twoje myślenie,/ toczy się trwanie jak kulka śniegu, ciągnie za sobą/ i mnie też nie zna, jak wszystkich przede mną,/ żadnego przestoju, zmiany taktu czy rytmu: to płonie tak, płonie ta dłoń.