Pasewicz, Edward Drukarenka głodu Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pasewicz-dolina-wilda-drukarenka-glodu wulgaryzmy Edward Pasewicz, Dolna wilda, Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, Poznań 2006. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5778.jpg Sunset 6-20-2010, Jim Pennucci@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5778 Edward Pasewicz Dolna Wilda Drukarenka głodu 1/ Pisze się duże, głębokie litery,/ głębokie jak jeziora, nerwowe jak rzeki,/ pospieszne jak masturbacja w łazience/ ekspresu, który sunie przez środek Europy./ Z tych liter nic nie wynika, żaden kwiat,/ jemioła albo złamana łodyżka,/ tajemny sok, trucizna lub napój miłosny,/ który podaje jedna kurwa drugiej./ Wszystkie te teatralne spowiedzi,/ te lalki umazane szminką, umiłowani/ w Bogu sąsiedzi, wszystko zatapia się/ w powodzi sinego światła. 2/ Nie spodziewałem się pęknięcia, więc/ nie uniknąłem zrywanych zasłon, wrzasku,/ racy na niebie, krwi w przedsionku serca,/ no i tego dziecka znalezionego zaraz potem./ Co za historia z tym dzieckiem, wyplatanym/ z żył i ścięgien, z bolesnego kiczu, jak fotel/ z wikliny, żeby tylko usiąść, pobujać się i spaść./ Spieszę się kochać, bo śmierć mnie dopadnie/ nagiego, w pościeli, sepleniącego do poduszki,/ że mogłem zadzwonić, zadzwonić, lecz/ nie miałem siły i teraz natura wlewa się tu zewsząd./ Ptaki wieszczą śmierć, a mechanizm utyka,/ muzyka dociera, lecz matowo i głucho. 3/ Pisze się głębokie, czarne litery, i krzywi,/ na myśl, że w druku wyjdą inaczej./ Trucizny dziś mało kogo obchodzą/ a śmierć jest podlejszego gatunku./ Dziś, gdybym miał telefon komórkowy,/ dzwoniłbym do ciebie, prze całą drogę./ Powiedziałbym: przygotuj sobie zęby,/ przygotuj stopy i dłonie, ulecz sutki/ i zimno na wargach posmaruj maścią./ Niech twoje uda będą blade i drżące/ jak wtedy, gdy nad jeziorem zatapiałem/ w nich wzrok i myślałem o topielcach./ Jak im się wiedzie pod wodą, jak?/ Ci, którzy zawsze pozostają na brzegu/ w żółtych sztormowych kurtkach ---/ chciałem być jednym z nich dla ciebie/ niezatapialnym, w gumowych butach/ po brodę. Patrząc w resztkę kawy/ drżącą w kubku, gdy pociąg hamuje,/ widzę ich właśnie:/ dziecinnych jak wycinanki poławiaczy. 4/ Tik-tak, pamiętam błoto i kamyk,/ lustro i sznurek, tabletkę, tapetę, i ułamek zęba./ Drukarenkę, na której z gumowych liter/ układałem twoje i moje nazwiska./ Tysiące nazw własnych, głodnych, niespożytych,/ całe psalmy radosne, wysadzane/ w powietrze korkami kupowanymi na strzelnicy./ Zdjęcia korzeni o dziwacznych kształtach/ i gałęzi splątanych tak, że przypominały twarze./ Butelkę po mleku, w której schowaliśmy skarb;/ inicjał wydrukowany na skórce, która zeszła ci/ z pleców. Woreczek z kurzem zebranym/ z podłogi, ścinki włosów, spermę we fiolce./ Zakopałem to wszystko pod drzewem, myśląc,/ że nie umrę dopóki ta drukarenka będzie/ jak tama bronić przed wywarem rzeczy,/ które uroniłem, a o których śnisz ty. 5/ Połowa mnie w tobie, a druga odchodzi/ tym wąskim chodnikiem, obryzgana błotem./ To błoto jest ważniejsze od innych obrazów,/ ściekające wolno po błękitnej nogawce,/ tak wolno, że rejestruję zmiany, utykam/ lekko, żeby nabrało dramatyzmu/ to proste, bez fabuły, przedstawienie./ I pojawia się błazen i doktor, i kobieta/ w foliowym płaszczu, obojętna jak drzewo./ Przechyla głowę, rozgląda się ptasio,/ odchodzi zostawiając płaskie mokre ślady./ Piszę głębokie, mokre litery, truciznę/ dla suchej powierzchni, zdzieram opuszki/ palców, wydrapuję kamyki, żeby było gładko.