Ostrowska, Bronisława Wizja Sekuła, Aleksandra Ficek, Anna Rawska, Aneta Dubielecka, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ostrowska-wizja Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1998 xml text text 2014-11-28 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/14507176260_1d2228bc61_k.jpg Meiss Meadow, jcookfisher, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3759 DCC 1DTP 3MP Bronisława Ostrowska Wizja (Pamięci Stanisława Brzozowskiego) --- Kwiaty, ŚwiatłoI była mała polana wśród gór,/ gdzie rosły dziwne kwiaty z blasków tkane;/ wybłyskiwały na kształt błędnych ogników,/ co nocami latają przez ciemnie,/ i tłumiły, i gasiły się wzajemnie,/ wyiskrzone, jak oczy zapaśników/ w walce na śmierć i życie. Były tam chore kwiaty cieplarniane,/ jak żyrandole w balowych salach płonące,/ i takie jak błyskawice/ nawalnych chmur,/ i takie jak gwiazdy spadające,/ i takie jak łuna na pogodnym błękicie./ i takie jak gromnice/ zapalone w zaduszny dzień na cmentarzu,/ i takie jak warkocze złowróżbnej komety,/ i takie jak źrenice namiętnej kobiety,/ i takie jak lampka na ołtarzu. Były tam tęczowe tulipany,/ i rezedy zielonej poświaty miesiąca,/ i płomieniste liany/ bez końca,/ był jakiś polip krwawy/ wysysający blaski z kwiatowych kielichów;/ i białe lilie mistyczne,/ i palmy/ wybujałe wysoko, ascetyczne,/ niby klasztorne rozełkane psalmy/ wybladłych mnichów./ Były tam jakieś pozłociste kłosy,/ i trawy/ pełzające jak żywe rude włosy.../ a nad tym wszystkim wisiały mgły/ niby potworne wieko wszechmogiły,/ duszące mgły.../ rozwłóczyły się po całej polanie,/ i z wolna, nieubłaganie/ ćmiły kwiatowe blaski, ćmiły, ćmiły... I chociaż światła miały łagodne jak łzy,/ i płomieniste jak szały, ---/ żaden nie zdołał przebić mgły, co martwo cicha./ a jak upiory złych nocy dusząca,/ zawisła nad polaną od skały do skały:/ bo oto pośród kwiatów zabrakło kielicha/ utkanego z promieni słońca.