Ostrowska, Bronisława Szum fali Sekuła, Aleksandra Rawska, Aneta Dubielecka, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ostrowska-szum-fali Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1998 xml text text 2014-11-28 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/13903675609_10009a074a_o.jpg Ocean Spirit, Philip Male, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3758 DCC 1DTP 3MP Bronisława Ostrowska Szum fali Woda, WizjaGdy siądę nocą letnią nad brzegiem wody,/ a topiel cicho szumiąca pieści mi stopy i płacze,/ a wodne lilie u brzegu, jak rozprószone gołębie,/ tulą się w echa świateł na wodzie grające.../ KsiężycKiedy miesiąc kołysany i cichy/ lite pasy światła na fali tka ---/ wówczas wstaje mi w myśli, niby prześniony sen,/ życie dawno minione, fala powrotna wieczyście ---/ zwierciadlana duszy mej baśń. W grającej, prześwietlonej, rozkołysanej głębinie/ byłam białą wodnicą o księżycowych warkoczach:/ chodziłam po złotym dnie,/ w tęczach fal,/ zbierając perły z roztulonych muszli. Tęsknota, TwórczośćRaz wir mię rzucił wodny na powierzchnię,/ gdzie Gwiazdazobaczyłam chmurną, niedościgłą piękność gwiazd/ (kryształy bożych myśli w nieskończoności zwieszone)/ i powróciłam w głąb, gwiaździstych tęsknot pełna./ Lecz zabrakło mi mocy wielkiego pragnienia,/ by się wyskrzydlić choćby mgłą z głębiny/ i w nieskończoność ulecieć do gwiazd. Nie miałam siły rzucić wodnych tęcz,/ i pałaców, i cudów topieli.../ nie miałam siły rzucić wodnic-sióstr,/ z którymi zawodziłyśmy po głębi pląs;/ ni wodników władających skarbami morza,/ którzy gonili kręgi nasze lubieżnym spojrzeniem/ i gradem świetnych pereł... Nie miałam sił, więc tylko owionęłam się moją tęsknotą/ i poczęłam ją pieścić --- kołysać szumem fal ---/ i ukochałam niemoc moją i rozpieśniłam ją,/ że stałam się harfiarką narodów topielnych. I --- błądząc w koralowych lasach zadumana,/ lub stając w konch perłowych śpiewających grotach ---/ o mej tęsknocie długie grałam pieśni/ na księżycowych strunach mych warkoczy. A pieśń niemocy złudną kołysały fale,/ aż mi urosła w --- klątwę. ---