Orzeszkowa, Eliza 2014-07-25 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-ogniu-pracy-i-lez/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Eliza Orzeszkowa zm. 1910 Eliza Orzeszkowa, Ostatnie nowele, nakład Gebethnera i Wolffa, Warszawa. http://pl.wikisource.org/wiki/W_ogniu_pracy_i_%C5%82ez... Nowela Pozytywizm Epika W ogniu pracy i łez... text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/Snow_Scene_at_Shipka_Pass_1.JPG Snow Scene at Shipka Pass 1, Psy guy, CC BY-SA 3.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3412 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-mysli-wieczornych Z myśli wieczornych Eliza Orzeszkowa W ogniu pracy i łez... Brzemieniem snów bezpowrotnych obarczony, niemocą w ścianach zamkniętych więziony, stałem u okna domu swego i oczyma w ogniu pracy i łez spalonemi patrzałem na ludzi, idących krzepko, raźnie, wesoło. Szli parami, gromadkami, w rozmowach poufnych poruszały się ich usta, w białem powietrzu zimowem zaróżowiały się ich twarze, stopy lekko odrywały się od ziemi. Piękny, pogodny, słoneczny dzień zimowy; krzepcy, raźni, w pogodzie złotej kąpiący się ludzie! Nagle z łańcucha bezpowrotnych snów moich oderwał się, stanął przedemną jeden. Wspomniałem. Jam także niegdyś, w takie same dnie cudne, po tej samej ulicy, tak samo raźnie i wesoło chodził, z taką samą rozmową poufną na ustach, twarzą zarumienioną w białem powietrzu zimowem. A wtedy... cóż? Wtedy może... pewnie... nawet niezawodnie, przez okno tego lub tamtego domu, z pod brzemienia niepowrotnych snów, z więzienia niemocą zamkniętych ścian, jak teraz moje na tych przechodniów, patrzały na mnie jakieś oczy, spalone w ogniu pracy i łez. Jam ich nie widział tak, jak teraz ci przechodnie nie widzą moich. Powstają pod czołami ludzkiemi oczy wesołe i oczy żałosne. Powstają i przemieniają się jedne w drugie. Przemieniają się, przemijają, wnet przez inne zastąpione. Gdy przemijają, na wieki usypiają, gasną, o Panie! czy tam powracasz dni białe i złote, czy powracasz tam siłę i radość duchowi, który je tu spalił w ogniu pracy i łez?