Orzeszkowa, Eliza 2014-07-25 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jest-on-jeszcze-bardzo-oddalony/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Eliza Orzeszkowa zm. 1910 Eliza Orzeszkowa, Ostatnie nowele, nakład Gebethnera i Wolffa, Warszawa. http://pl.wikisource.org/wiki/Jest_on_jeszcze_bardzo_oddalony... Nowela Pozytywizm Epika Jest on jeszcze bardzo oddalony... text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/Night_by_the_lake_2564366205.jpg Night by the lake, Randi Hausken, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3406 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-mysli-wieczornych Eliza Orzeszkowa Z myśli wieczornych Jest on jeszcze bardzo oddalony... Pogrążanie się w wieczorze wspominającym, tęskniącym, w wieczorze nad mogiłami zadumanym, mrocznym --- oto jedno z najpowszechniejszych nieszczęść świata. Przyjdzie może czas, że siłą dobroci i siłą miłości, siłą mądrości dobrej ludzie przerabiać będą nieszczęścia w szczęścia, --- ale teraz, jest on jeszcze bardzo oddalony. Przyjdzie może czas, gdy silni słabych, mądrzy mniej mądrych, piękni szpetnych, młodzi starych braterskiemi otoczą ramiony i zamiast jątrzyć rany pieprzem pośmiechu, pogwizdu, goić je będą słodyczą przyjaźni, pomocy. Wówczas cudem tej słodyczy słabi przemienią się w silnych, niemądrzy w mądrych, szpetni w pięknych, a starzy długo żyć będą --- duchem młodzi. Ale teraz, czas ten jest jeszcze bardzo oddalony. Czy kiedykolwiek przyjdzie? Jestże wolą Stwórcy, aby stworzenie ziemskie czasu takiego zaznało? Posiadaż stworzenie ziemskie moc stworzenia takiego czasu? Istnieje przecież, tleje lub goreje w nielicznych sercach ludzkich jego przeczucie. Czemże są te przeczucia? Czem są te skrzydła, co przez mgieł pierzchliwych zwoje niosą serca w świetliste głębie czasu i tam przeciw nadziejom zawieszają kotwice nadziei. Wszystko na ziemi przeciw nim się sprzymierza, a one trwają. Wszystkie rzeczy jawne, mocne, głośno brzmiące, triumfujące, wołają na nie: marą płonną, mgłą, złudą, z nierozumu powstałem niczem --- jesteście! A one odpowiadają: trwamy. I przez wieki, przez wichry, przez gromy, w sercach, jak w arkach, niosą kotwicę nadziei w świetlistą dal, w nieznaną głębię czasu. Czemże są? Nie sąż rysem nieśmiertelnym, na sercach skreślonym wówczas, gdy serca te były iskrami w Twoim płomieniu, jelonkami pojącymi się u Twych zdrojów, --- o Źródło wszechwód czystych! o ognisko ogni świętych! Nie sąż promieniem wiekuistym, który na serca spłynął wówczas, gdyś naznaczał je światłem Oblicza Twojego --- o Zbiorniku wszechświateł, lejących się na wszechświaty i czasy! Przez wichry i kurzawy, przez grady i gromy, niosą serca wierne ten rys i ten promień, ku czasowi królestwa Twojego, który teraz jest jeszcze bardzo oddalony...