Oppman, Artur 2015-10-07 2002 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szopka-szopka/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Oppman zm. 1931 Artur Oppman, Szopka. Wiersz Or-Ota z rysunkami A. Piotrowskiego, wyd. II, wyd. M. Arcta, Warszawa 1918. https://pl.wikisource.org/wiki/Szopka._Wiersz_Or-Ota/Szopka Wiersz Modernizm Liryka Szopka text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4673.jpg Christmas Angel, Kirt Edblom@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4673 Artur Oppman Szopka. Wiersze Or-Ota Szopka Chodźcieno bliżej, kochane dzieci! / Patrzcie! tu gwiazda nad szopką świeci, / Ona to, złocąc niebieskie stropy, / Wiodła trzech królów do biednej szopy; / Śpiących pasterzy blaskiem zbudziła, / Do stóp Jezuska zaprowadziła, / A teraz stoi i jasno świeci, / Więc pójdźcie tutaj, kochane dzieci! / W szopce, we żłobku, na miękkiem sianie/ Leży Jezusek, świata kochanie; / On, co ma zbawić narody ziemi, / Leży, spowity szaty biednemi; / Nie ma sukienki, kolebki nie ma, / Lecz wesołemi patrzy oczyma,/ Bo się raduje Święte biedactwo, / Że się do Niego zbiegło prostactwo. / Możni królowie składają dary: / Mirrę, kadzidło, złota bez miary; / Lecz Jezus, wdzięczny za ich ofiarę, / Woli poglądać na świtki szare, / Na tych pastuszków, których gromada/ Przyszła do Niego od owiec stada/ I w zachwyceniu patrzy na Dziecię, / Na swoje skarby największe w świecie. / Ten Mu dwa białe daje baranki, / Ów śliczną piosnkę ciągnie z multanki, / Trzeci zerwane w polu kwiatuszki/ Kładzie z pokłonem pod drobne nóżki, / A jeszcze inny sukmankę zdziewa, / Pana Jezusa ciepło okrywa. / Dziecię z uśmiechem patrzy na niego/ I łezki szczęścia z oczu mu biegą. / Najświętsza Matka i Józef święty/ Nabrali trawy świeżutko zżętej, / Karmią osiołka, co razem z wołem/ Przy żłobku Bożym stoją pospołem: / Ciepłym oddechem dobre zwierzęta/ Ogrzały Dziecku nóżki, rączęta, / I one wiedzą, że owo Dziecię/ Przyszło, by cnotę czynić na świecie. / Czekajcie, dzieci! zaraz w stajence/ Zaczną pastuszki grać na lirence, / Będą śpiewali śliczne kolędy, / By się nowina rozeszła wszędy, / By ziemia cała o tem wiedziała, / Że wielka radość światu się stała. / A wy też Bogu pokłon oddajcie/ I z pastuszkami pieśń zaśpiewajcie.