Norwid, Cyprian Kamil Aerumnarum plenus Kozioł, Paweł Lech, Justyna Choromańska, Paulina Lech, Justyna Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza źródłowego pochodzącego ze zbiorów Marty Niedziałkowskiej.Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/norwid-aerumnarum-plenus Cyprian Kamil Norwid, Pisma wierszem i prozą, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1984. Domena publiczna - Cyprian Kamil Norwid zm. 1883 1954 xml text text 2014-11-24 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/493958686_559e24bde7_o.jpg Photography Free Angel Tears Creative Commons, Pink Sherbet, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3623 DCA 6RA 1DTP 3MN Cyprian Kamil Norwid Aerumnarum plenusaerumnarum plenus (łac.) --- pełen bólu, pełen cierpienia. Smutek, PrzemijanieCzemu mi smutno i czemu najsmutniej,/ Mamże ci śpiewać ja --- czy świat i czas?.../ Och! bo mi widnymwidny (daw.) --- widoczny, znany. strójstrój --- tu: sposób, w jaki został nastrojony instrument. tej wielkiej lutni,/ W którą wplątany duch każdego z nas. I wiem, że każda radość tu ma drugędrugę --- dziś popr.: drugą../ Poniżej siebie, przeciw-radą łzę,/ I wiem, że każdy byt ma swego sługę,/ I wiem, że nieraz, błogosławiąc, klnę. Czemu mi smutno? --- bo nieradnierad (daw.) --- niechętnie. bym smucić,/ Ani przed sobą kłamstwa rzucać cień,/ By skryć, jak czego nie można odrzucić,/ By uczcić, czego wyciąć trudno w pień. Smutek, Kondycja ludzkaWięc to mi smutno --- aż do kości smutno,/ I to --- że nie wiem, czy ten ludzi stek/ Ma już tak zostać komedią-okrutną,/ I spać, i nucić, śpiąc: ,,To --- taki wiek!" MelancholiaWięc to mi smutno i tak coraz gorzej,/ Aż od-człowiecza się i pierś, i byt,/ I nie wiem, czy już w akord się ułoży,/ I nie wiem, czy już kiedy będę syt! SenI nie wiem --- czy już będę mógł nie wiedzieć,/ Że coraz żywot mniej uczczony tu ---/ Że coraz łatwiej przychodzi powiedzieć,/ Ze snu się budząc: ,,Wróćmyż znów do snu!"