Niemojewski, Andrzej Turystka Sekuła, Aleksandra Kowska, Karolina Rawska, Aneta Modrzejewski, Emanuel Boy-Żeleński, Tadeusz Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/niemojewski-turystka/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Andrzej Niemojewski zm. 1921 1992 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/13991652028_112050d109_o.jpg walk like a japanese, Magdalena Roeseler, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3665 DCC FS.DL-PL 1DTP 3MP Andrzej Niemojewski Turystka KobietaPrzemianaŚród huku i świstu przy oknie zwieszona/ Młodziutka turystka przystaje,/ O szybę opiera swe wiotkie ramiona ---/ Zaduma na czole, westchnienie śród łona/ A oczy --- dwie głębie, dwa raje! «Ach, pani, mgła siwa widnokrąg powleka,/ Myśl płocha grę marzeń poczyna,/ Pogwarzmy! Bieg zbliża z człowiekiem człowieka.../ Daleko podążasz? Przybywasz z daleka?/ Gdzie kraj twój, ziomkowieziomek --- rodak; osoba, która pochodzi z tego samego rejonu, kraju lub okolicy., rodzina? Mężczyzna, FlirtMów, za czym przebiegasz świat z końca do końca/ Śród życia złudnego poranka?/ Gdzie matka została? Czy łza jej paląca/ Pieścideł fantazji dziewiczych nie zmąca?/ A najprzód --- czy masz już kochanka...?» Kobieta demonicznaŚród huku i świstu w pędzącym wagonie/ O szyby śmiech dziki potrąca./ Przede mną z mgły postać, purpurą twarz płonie,/ Namiętność z brwi strzela, faluje na łonie,/ A oczy --- to czarne dwa słońca! Śród huku i świstu grzmią dołem koliska,/ Świat w mglistej roztapia się dali.../ Już oddech gorący w twarz powiał mi z bliska,/ Śród huku i świstu dłoń rękę mą ściska,/ Na ustach szał mowy się pali: «Daj ramię!... Ty pytasz gdzie matka, rodacy?/ Ty pytasz gdzie świta cel drogi?/ Poeto!... Leć ze mną, pomkniemy jak ptacy!/ W mej willi chleb z solą już czeka na tacy/ A rozkosz umai nam progi... W mej willi tam szumią pieniste puchary,/ Tajemną muzyką brzmią drzewa,/ Powoje oplotły wysmukłe filary ---/ Na puchach kwiecistych pod cieniem kotary/ Sen-demon skrzydłami żar zwiewa... Codziennie tłum służby tka nowe mi szaty,/ Tłum wierny śród dymu i potu,/ Codziennie do uczty w wian splata mi kwiaty,/ Codziennie po skarby w podziemne mknie światy/ Śród dymu, śród młotów łoskotu... Daj rękę! Uśniemy w upojeń godzinie/ O jutra nie dbając zagadkę.../ Córka, MatkaOjczyzna, HistoriaGdzie kraj mój? Tam kraj mój, gdzie złota nurt płynie ---/ Rodzina? Ja wrogów mam tylko w rodzinie ---/ A matka? Zabiłam swą matkę... Bo matką mi Przeszłość, i w trumnie już leży,/ A wieko naciska ma stopa!/ O jutro ja nie dbam! W dziś tylko się wierzy/ Na skrzydłach geniuszu, w żelaznej odzieży ---/ Leć ze mną --- --- ja jestem Europa!...»