Leśmian, Bolesław Urszula Kochanowska Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-urszula-kochanowska http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1168.jpg Macro of cosmos and droplets, Takashi(aes256)@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1168 Bolesław Leśmian Napój cienisty Urszula KochanowskaUrszula Kochanowska (zm. 1578) --- córka Jana Kochanowskiego i Doroty Podlodowskiej. Zmarła w dzieciństwie, po jej śmierci ojciec--poeta napisał cykl XIX Trenów. Cykl traktuje o skandalu egzystencjalnym, jaki wywołuje śmierć --- szczególnie tak nieoczekiwana i nieuzasadniona jak przedwczesna śmierć dziecka. W popularnej lekturze Treny odczytywane są jako wyraz żalu ojca po śmierci dziecka. Bóg, Dziecko, Śmierć, ZaświatyGdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie,/ Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie. --- ,,Zbliż się do mnie, Urszulo! PoglądaszPoglądasz --- wyglądasz., jak żywa.../ Zrobię dla cię, co zechcesz, byś była szczęśliwa”. --- ,,Zrób tak, Boże --- szepnęłam --- by w nieb Twoich krasie/ Wszystko było tak samo, jak tam --- w Czarnolasie!Czarnolas --- wieś w województwie mazowieckim, gdzie żył i tworzył poeta Jan Kochanowski.” --- I umilkłam zlękniona i oczy unoszę,/ By zbadać, czy się gniewa, że Go o to proszę? Uśmiechnął się i skinął --- i wnet z Bożej łaski/ DomPowstał dom kubek w kubek, jak nasz --- Czarnolaski. I sprzęty i donice rozkwitłego ziela/ Tak podobne, aż oczom straszno od wesela! I rzekł: ,,Oto są --- sprzęty, a oto --- donice./ Tylko patrzeć, jak przyjdą stęsknieni rodzice! I ja, gdy gwiazdy do snu poukładam w niebie,/ Nieraz do drzwi zapukam, by odwiedzić ciebie!” I odszedł, a ja zaraz krzątam się, jak mogę, ---/ Więc nakrywam do stołu, omiatam podłogę --- I w suknię najróżowszą ciało przyoblekam/ I sen wieczny odpędzam --- i czuwam --- i czekam... Już świt pierwszą roznietą złoci się po ścianie,/ Gdy właśnie słychać kroki i do drzwi pukanie... Córka, Matka, Miłość, Miłość silniejsza niż śmierć, Ojciec, RodzinaWięc zrywam się i biegnę! Wiatr po niebie dzwoni!/ Serce w piersi zamiera... Nie!... To --- Bóg, nie oni!...