Leśmian, Bolesław Pszczoły Kowalska, Dorota Lech, Justyna Kosińska, Aleksandra Trzeciak, Weronika Paul, Magdalena Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-pszczoly http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1167.jpg Perfect shiny roses, Takashi(aes256)@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1167 Bolesław Leśmian Napój cienisty Pszczoły pisownia łączna/rozdzielna: napewno > na pewno; wpoprzek > poprzek; niema > nie ma W zakamarku podziemnym, w mieszkalnym pomroku,/ Gdzie zmarły, zamiast dachu, ma nicość nad głową,/ W pewną noc Wiekuistą, a dla nas --- Lipcową/ Coś zabrzękło... Śmierć słyszy i przynagla kroku... A to --- pszczoły, zmyliwszy istnienia ścieżynę,/ Zboczyły do tych pustek, jak do złego ula!/ Rój się iskrzy tak obco, tak brzęcząco hula,/ Że strach w mroku tę jurną ujrzeć pozłocinępozłocina (neol. od czas. pozłocić) --- coś złocistego, złocisty blask.!... Zaświaty, Wspomnienia, ZwierzętaA zmarli w zachwyceniu, źrenicę rozwiewną/ Przesłaniając od blasku skruszałych rąk wiórem,/ Tłoczą się cień do cienia i wołają chórem:/ --- «To --- pszczoły! Pamiętacie? To --- pszczoły na pewno!» Przytłumione snem bóle na nowo ich trawią!/ Wdzięczni drobnym owadom za zbudzoną ranę,/ Z wszystkich sił swej nicości patrzą w skry zbłąkane,/ Co wzdłuż śmierci i w poprzek żywcem się złotawią... Znali niegdyś te cudłacudło (daw.) --- cudo, dziwo, niezwykłość. złotego pomiotu,/ A dzisiaj, zaniedbani w swych mgieł niedobrzysku,/ Podziwiają skrzydlatą szaradę rozbłysku/ I chyżą łamigłówkę brzęczącego lotu! Ale, drogę powrotną zwęszywszy w odmęcie,/ Pszczoły lśnią się gromadą już co chwila rzadszą,/ Już --- w świat się przedostając, gasną na zakręcie, ---/ Już ich --- nie ma! --- A oni wciąż patrzą i patrzą...