Nalepiński, Tadeusz Chrzest Sekuła, Aleksandra Boy-Żeleński, Tadeusz Rawska, Aneta Modrzejewski, Emanuel Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nalepinski-chrzest/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Tadeusz Nalepiński zm. 1918 1989 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/6272387845_8ef95a5b11_o.jpg Batch Pict0676-Edit, Martin Robson, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3660 DCC 1DTP 3MP Tadeusz Nalepiński Chrzest Poprawiono błąd źródła: brzmienne -> brzemienne. Opracowano przypisy źródła, dostosowując formę ich zapisu do standardów WL; uwspółcześniono pisownię (np. kretejska -> kreteńska). (fragment) Król, Grób, Przemoc, Ogień, KrewWitaj mi, królu --- popioły cię garną,/ skorupa pleśni zgryzła twoje lice ---/ wypełzły chwasty nad pustką cmentarną,/ gdzie pogrzebane twoje tajemnice ---/ ale ty żyjesz!... Tyś jest pieśnią czarną,/ zaklętą w wieczny mrok --- i w błyskawice.../ Tyś spętan --- królu?... ty --- zniszczenia tytan?/ Lecz ja cię wskrzeszę... Królu! bądź powitan!... Bom ja cię widział w przepychu szkarłatów,/ gdyś dzień narodzin ognia szałem święcił,/ bom widział łoże gorejących kwiatów,/ na którym czas twój śmiertelny cię smęcił ---/ boś ty najokrutniejszym był wśród katów,/ i krwi purpurą tyś mi się spamięciłspamięcić (neol.) --- upamiętnić. ---/ jednym westchnieniem tyś ziemię kolebał.../ Jam ciebie znał --- o królu --- jam się nie bał... Byłeś --- nim w walce przedświtów z pomroką/ tysiącem gwiazd rozpękło niebios morze ---/ pod pierwszej chmury wczajony powłoką/ ważyłeś zbrodnią brzemienne przestworze ---/ gdy kłęby mroków rozwidniło Oko/ słońca i życia --- na zjawienie boże/ dałeś odpowiedź. Lecz w pianie chaosu/ świat rozwiał nawet echo twego głosu... W zaraniu światów, z oceanów piany/ sypnąłeś srebrną strugę nam na strawę./ Bóg niezgłębionych wód --- ty, król spętany,/ ze łzawych pereł dałeś nam zabawę;/ a kto te perły schwycił --- wrósł w kajdany,/ a kto te perły wdział --- pogrzebał sławę,/ kto nimi błyszczał --- miał już wroga blisko,/ i był ten dar twój --- jak urągowisko... Klejnot najdroższy kryło twoje wnętrze:/ fal srebro żywe, huraganu tańce/ i burz bezkresnych hymny przenajświętsze ---/ one cię strzegły jako zbrojne szańce./ Ale był wyłom w jednym szańców piętrze ---/ tyś dłonią mściwą imałimać (daw.) --- chwytać, brać. przezeń brańcebrańce --- jeńcy../ A gdy znikali na dnie twych topieli,/ świat żegnał lot ich --- jak mewy Anhelli... Twoje królestwo!... o możny, opowiedz/ o zgasłych światów złowróżbnej zieleni ---/ gdzie tron twój wzniesion --- królewski grobowiec,/ gdzie wnęk uroczysk całunem się mieni,/ gdzie duchów ciżba, jako stada owiec,/ do twej mądrości przypada strumieni ---/ gdzie ty --- pogrzebion --- król zniszczenia drzemiesz,/ w mogilną ziemię zaorawszy lemiesz... Żeś ty jest nasz --- ty rycerz i kołodziej ---/ nie wie dziś nikt --- bo klątwa wzrok nam ciemni./ Przesmutne kwiaty ziemia nasza rodzi,/ bo wie, że Naród --- dziedzice bezziemni.../ Z potępień mroków zemstę czerpią młodzi,/ przekleństwo wieków dusze nam nikczemni ---/ przekleństwo wkoło... Przebóg!... obłąkanie?.../ Słyszysz modlitwę: niech się wola stanie... To starców głos. Zygmuntów dzwon mu wtórzy/ i kładnie pasy dartymi na błonie ---/ a gdy rozjęknie --- w piersiach cud się wróży,/ a gdy rozpęknie --- rwą orły, pogonieorły, pogonie --- godła Polski i Litwy.,/ a gdy zamilknie --- krew się ogniem burzy,/ i chodzi Polak w cierniowej koronie.../ Ty wtedy milczysz --- królu cieniowładny?/ Żadnego echa i pociechy żadnej?... A możeś zaniku nie widział ty swego,/ jako cię naród Wawelem zaszczyca?/ jako cegiełki najlichszej tam strzegą,/ jak nieskruszoną ta polska Kruszwica.../ Może ty nie znasz... słuchaj --- kroki biegą --- / widzisz tę postać?... spójrz --- w blasku księżyca/ na Wawel wschodzi, jako anioł Pański ---/ ty nie znasz Swego?... nie wiesz kto Wyspiański?... Żeś ty jest nasz --- jak na tym AkropoluAkropol --- zamek i świątynia Ateny (Partenon) w Atenach; tytuł dramatu Wyspiańskiego, który utożsamił Akropol z Wawelem./ Zygmunta dzwon, żeś jest jako to serce,/ co hen spoczywa pod Kopcem na polu,/ żeś jest w sztandarach, co dzierżą wydzierce,/ żeś jest w najmniejszej kropli tego bolu/ co dławi pierś, żeś ty miecz na oszczerce ---/ sto lat --- o królu --- sto lat wierzy dusza ---/ sto lat płomienną żądzę w żar wysusza... Opowiedz, królu!... Tatry pieśnią wieją ---/ powieści twej zawtórzy potok szmerem,/ nad zrębem turni, nad smereków knieją/ wznieś mężną dłoń i warknij nowym sterem.../ słyszysz?... zastępy pohańców się śmieją,/ żeś wielkoludem, a nie bohaterem ---/ hej, korowodzą w uroczysku tańce ---/ słyszysz!... wstań, królu --- zgon nieś na pohańce! Opowiedz, królu!... Na niwy dostatnie,/ kędy się jarzą złote łany pszenne,/ powieści twej popłynie słowo bratnie,/ przesączy glebę --- owocne --- nasienne.../ Wszakże na słowo --- na Słowo ostatnie/ czekają ludy, rozpaczą brzemienne!.../ Gdy rzekniesz --- wojskiem wykłosi się pole --- / gdy skiniesz --- Naród spełni twoją wolę... O rzeknij, królu!... bądź Zygmuntów głosem,/ któremu lenne serce hołd oddaje ---/ rozdmuchaj iskry tlejące pod stosem/ i w nawałnicę wspień leśne ruczaje ---/ Alboli tak: daj znak, żeś nie Pathosem,/ i że nie czcimy cię jak złudną MajęMaja --- hinduskie bóstwo wcielające świat rzeczywistości, będący jedynie złudą. ---/ byśmy ujrzeli, jak przyłbicę zdzierasz ---/ byśmy poznali, żeś król --- a nie miraż!... Milczysz?... ja ciebie wskrzeszę --- o, ty władny,/ śmiertelnym truchłem zbielę twoją postać ---/ bo oto w ręku mam kłębek Ariadnykłębek Ariadny (mit. gr.) --- kłębek, który królewna kreteńska Ariadna rzuciła Tezeuszowi, aby mu ułatwić wydostanie się z labiryntu./ i nić mi wskaże, jak mam ciebie dostać,/ bo oto zemsty nie ulęknę żadnej/ i prawdą nową wiecznie będę chłostać --- . . . . . . . . . . . . . . ... królu!... ja znam twoje Imię!...