Moréas, Jean [Gwałcąc nagle tych dżdżystych dni...] Ostrowska, Bronisława Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/moreas-gwalcac-nagle-tych-dzdzystych http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26245 Liryka francuska, tłum. Bronisława Ostrowska, seria druga, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1911 Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1999 xml text text 2012-05-09 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2835.jpg oily drops, ruffin_ready@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2835 DCA 3MN Jean Moréas [Gwałcąc nagle tych dżdżystych dni...] wielka litera w zdaniu: kwiat > Kwiat (Czego chcesz od nas, słońce? kwiat niech zwiędnie lepiej) leksyka: ostaw > zostaw interpunkcja - dodano przecinek: Listowie niechaj zgnije i z wiatrem pożenie,/ Wodom daj się zamroczyć; Na ogromne kasztany w ostatniej zieleni,/ Na wodę Jesień, Słońce, MelancholiaGwałcąc nagle tych dżdżystych dni żałobne zwoje,/ Na ogromne kasztany w ostatniej zieleni,/ Na wodę, na klomb późny i na oczy moje/ Zlewasz twą bladą słodycz, o słońce jesieni! CierpienieCzego chcesz od nas, słońce? Kwiat niech zwiędnie lepiej,/ Listowie niechaj zgnije i z wiatrem pożeniepożenie (daw.) --- pogna; tu: uleci.,/ Wodom daj się zamroczyć. Mnie zostaw cierpienie,/ Które żywi myśl moją i mą duszę krzepi.