Mickiewicz, Adam Widzenie http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/liryki-lozanskie Sekuła, Aleksandra Stępkowska, Sylwia Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/liryki-lozanskie-widzenie http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=2223 Adam Mickiewicz, Poezje. T. 2, Wiersze z lat 1825-1855 (Pieśni - Sonety - Poezje patrjotyczne, religijne i filozoficzne - Wiersze okolicznościowe - Bajki), Krakowska Spółdz. Wydawnicza, Kraków 1928 Domena publiczna - Adam Mickiewicz zm. 1855 1926 xml text text 2010-04-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1231.jpg 2009_0818sobota0037, mariaaantonina@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1231 Adam Mickiewicz Liryki lozańskie Widzenie Dźwięk, Ciało, Dusza, Kwiaty, Ziarno, AniołDźwięk mię uderzył... Nagle moje ciało,/ Jak ów kwiat polny otoczony puchem,/ Prysło, zerwane Anioła podmuchem,/ I ziarno duszy nagie pozostało...Sen, Czyn, Zaświaty/ I zdało mi się, żem się nagle zbudził/ Ze snu strasznego, co mię długo trudził./ I, jak zbudzony ociera pot z czoła,/ Tak ocierałem moje przeszłe czyny,/ Które wisiały przy mnie, jak łupiny/ Wokoło świeżo rozkwitłego zioła.Obraz świata, Tajemnica, Woda/ Ziemię i cały świat, co mię otaczał,/ --- Gdzie dawniej dla mnie tyle było ciemnic,/ Tyle zagadek i tyle tajemnic,/ I nad którymi jam dawniej rozpaczał ---Morze, Bóg, Wiedza/ Już w nim ujrzałem wszystko w głębi, na dnie,/ Jak w ciemnej wodzie, na którą blask padnie.Bóg, Dusza, Obraz świata, Światło/ Teraz widziałem całe wielkie morze,/ Płynące z środka, jak ze źródła, z Boga,/ A w nim rozlana była światłość błoga.Oko/ I mogłem latać po całym przestworze,/ Biegać, jak promień, przy boskim promieniu/ Mądrości bożej; i w dziwnym widzeniu/ I światłem byłem, i źrenicą razem./ I w pierwszym, jednym, rozlałem się błysku,/ Nad przyrodzenia całego obrazem:/ W każdy punkt moje rzuciłem promienie;/ A w środku siebie, jakoby w ognisku,/ Czułem od razu całe PrzyrodzeniePrzyrodzenie --- tu: natura../ Stałem się osią w nieskończonym kole,/ Sam nieruchomy, czułem jego ruchy;Żywioły/ Byłem w pierwotnym żywiołów żywiole,/ W miejscu, skąd wszystkie rozchodzą się duchy,/ Świat ruszające, same nieruchome:/ Jako promienie, co ze środka słońca/ Leją potoki blasku i gorąca,/ A słońce w środku stoi niewidomeniewidomy (daw.) --- niewidoczny. .Dusza, Ogień, Światło, Stworzenie, Miłość, Zbawienie/ I byłem razemrazem (daw.) --- zarazem, jednocześnie. na okręgu koła,/ Które się wiecznie rozszerza bez końca/ I nigdy bóstwa ogarnąć nie zdoła./ I dusza moja, krąg napełniająca,/ Czułem, że wiecznie będzie się rozżarzać,/ I wiecznie będzie ognia jej przybywać;/ Będzie się wiecznie rozwijać, rozpływać,/ Rosnąć, rozjaśniać, rozlewać się, stwarzać,/ I coraz mocniej kochać swe stworzenie,/ I tym powiększać coraz swe zbawienie. ŚwiatłoPrzeszedłem ludzkie ciała, jak przebiega/ Promień przez wodę, ale nie przylega/ Do żadnej kropli: wszystkie na wskroś zmaca,/ I wiecznie czysty przybywa i wraca,/ I uczy wodę, skąd się światło leje./ I słońcu mówi, co się w wodzie dzieje... Kondycja ludzka, Dziecko, Anioł, Diabeł, DuszaStały otworem ludzkich serc podwoje,/ Patrzyłem w czaszki, jak alchymik w słoje./ Widziałem, jakie człek żądze zapalał,/ Jakiej i kiedy sobie myśli nalał,/ Jakie lekarstwa, jakie trucizn wary/ Gotował skrycie. A dokoła stali/ Duchowie czarni, aniołowie biali,/ Nieprzyjaciele i obrońcy duszni,/ Skrzydłami studząc albo niecąc żary,/ Śmiejąc się, płacząc --- a zawsze posłuszni/ Temu, którego trzymali w objęciu,/ Jak jest posłuszna piastunka dziecięciu,/ Które jej ojciec, pan wielki, poruczy,/ Choć ta na dobre, a ta na złe uczy