Mickiewicz, Adam Śniła się zima... http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/liryki-lozanskie Sekuła, Aleksandra Stępkowska, Sylwia Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/liryki-lozanskie-snila-sie-zima http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=2223 Adam Mickiewicz, Poezje. T. 2, Wiersze z lat 1825-1855 (Pieśni - Sonety - Poezje patrjotyczne, religijne i filozoficzne - Wiersze okolicznościowe - Bajki), Krakowska Spółdz. Wydawnicza, Kraków 1928 Domena publiczna - Adam Mickiewicz zm. 1855 1926 xml text text 2010-04-15 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1229.jpg 0050, mariaaantonina@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1229 DCA DCF DCA.WL-R Adam Mickiewicz Liryki lozańskie Śniła się zima Miałem sen w Dreźnie 1832 r., marca 23, który ciemny i dla mnie niezrozumiały. Wstawszy, zapisałem go wierszemzapisałem go wierszem (...) --- wiersze te były pisane, jak przychodziły, bez namysłu i poprawek.. Teraz, w roku 1840, przepisuję dla pamięci. ZimaSenŚniła się zima, Sąd Ostatecznyja biegłem w szeregu,/ Za procesyją pod niebem, po śniegu./ Nie wiem, skąd wiemy, że na brzeg Jordanu/ Idziem, i w górze odgłos, chwała Panu,/ Pokój trzem królom, ludy! do Jordanu! ---/ Ludzie obok mnie szli dwoma rzędami,/ Kobiety, starce i dzieci parami,/ W bieli ubrani ci, co z prawej strony;/ Ci, co na lewo, w żałobne opony,Światło/ Szli ze świecami w dół obróconemi;/ Świece gorzały płomieniem do ziemi,/ Jak złote strzały./ A ci bez światła szli, co po prawicy,/ Każdy z nich w ręku niósł kwiat zamiast świécy./ Spojrzałem w twarze: są i mnie znajome;/ Zląkłem się, wszystkie jak głaz nieruchome.Pieniądz, Próżność/ Wtem jedna osoba wyszła z prawej strony,/ Kobieta świeci okiem przez zasłony./ Stanęła przy mnie; wtem wybiegł chłopczyna/ I o jałmużnę dla ojca zaklina./ Dałem grosz, ona dała tyle dwoje./ Znowu sześć dałem, ona znów we dwoje./ Zbiegli się widze, po złoto sięgamy,/ Kto z nas da więcej, dajemy, szukamy,/ Wstyd nam! już wszystko daliśmy, co mamy./ Lud łajał chłopcu, oddaj im, żartują./ Oddam, rzekł chłopiec, jeżeli żałują./ Lecz nazad przyjąć już mi się nie chciało./ PostaćPostać --- owa kobieta. mnie ręką przeżegnała białą.Zima, Lato, Ptak/ Wtem weszło słońce --- lato --- śnieg nie spłynął,/ Lecz, jak ptak biały, dwa skrzydła rozwinął/ I skacząc leciał; niebo się odkryło,/ I wkoło ciepło i błękitno było!/ Uczułem zapach Włoch, róż i jaśminu,/ Róże pachnęły górą Palatynu./ Kobieta, Marzenie, Duch, AniołUjrzałem EwęEwa --- mowa tu o Henryce Ewie Ankwiczównie.,/ Jaką widziałem na Albańskiej Górze,/ W białej sukience i ubraną w róże;/ Motyle wkoło, ona między niemi/ Zdała się wznosić i nie tykać ziemi./ Twarz piękna jako Przemienienie Pańskie,/ Wzrok utopiła w Jezioro Albańskie,/ Ciekawie patrzy, nie ruszy powieki,/ Jakby w tej głębi modrej i dalekiéj/ Odbite swoje oblicze widziała,/ I przed jeziorem róże poprawiała.Słowo/ Chciałem przywitać, lecz siły nie miałem,/ Z gwałtownej chęci mówić --- oniemiałem;Noc, Sen/ Lecz rozkosz moja, ach! ta rozkosz senna,/ Któż ją opowie? --- mocniejsza niż dzienna,/ Lżejsza i milsza: jawa ma żar słońca,/ A sen łagodność i ciszę miesiąca./ Za ręce wreszcie jak siostrę ująłem;/ Spojrzała ku mnie okiem niewesołem./ O siostro moja, patrząc w to twe oko,/ Czuję me szczęście tak dziwnie głęboko,/ Że mi się zdaje, że jestem w kościele./ Ona mi rzekła z uśmiechem dziecięcia:Ptak, Kobieta, Wiedza/ Rodzice moi chcą mnie z innym swatać,/ Lecz ja jaskółka chcę daleko latać;/ Mam skrzydła dobre, patrz, jaki ptak ze mnie!/ Lecę popłukać pióra moje w Niemnie./ Wiem ja o twoich wszystkich przyjaciołach,/ Znajdę ich, leżą w grobach, po kościołach.Rośliny, Wiedza/ Muszę i w lasy, w jeziora przepadać,/ I drzew popytać i z ziołkami gadać,/ One o tobie dziwne rzeczy wiedzą,/ Wszystko, gdzieś chodził, coś robił, powiedzą./ Słuchałem --- i mnie nie zdała się ciemna/ Jej mowa, choć tak dziwna i tajemna./ I mnie się zdało, że sam lecieć mogę,/ I prosiłem ją, by mnie wzięła w drogę.Strach, Wyrzuty sumienia/ Zląkłem się tylko, że chce na doliny/ Iść pytać o mnie drzewa i krzewiny,/ I przypomniałem nagle wszystkie błędy,/ Chwile pustoty, szaleństwa zapędy,/ I czułem serce tak mocno rozdarte,/ Tak jej, i szczęścia, i nieba niewarte;/ Wtem obaczyłem jaskółkę, z powrotem/ Już leci; za nią jakby wojsko czarne:/ Sosny i lipy, piołuny i cząbry,/ Świadczyć przeciwko mnie.Łzy, Sen/ Przebudziłem się z obliczem ku niebu,/ Z rękami na krzyż, jakby do pogrzebu./ Sen mój był cichy. Łzy jeszcze płynęły/ Gęsto po licach, i jeszcze wionęły/ Świeżym zapachem i Włoch i jaśminu,/ I Gór Albańskich i róż Palatynu.