Mickiewicz, Adam Do M*** Sekuła, Aleksandra Kallenbach, Józef Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sonety-odeskie-do-m http://polona.pl/item/339046/2/ Adam Mickiewicz, Poezje, tom 1 (Wiersze młodzieńcze - Ballady i romanse - Wiersze do r. 1824), Krakowska Spółdzielnia Wydawnicza, wyd. 2 zwiększone, Kraków 1922 Domena publiczna - Adam Mickiewicz zm. 1855 1926 xml text text 2007-09-06 polhttps://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7649.jpg The Skaters, Gari Melchers, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7649/ DCA 6RA 3MN Adam Mickiewicz Do M***Do M*** --- Do Maryli Puttkamerowej. Wiérsz napisany w roku 1822 Kochanek romantyczny, Miłość romantycznaPrecz z moich oczu!... posłucham od razu,/ Precz z mego serca!... i serce posłucha,/ Precz z méj pamięci!... Nie! tego rozkazu/ Moja i twoja pamięć nie posłucha. Jak cień tém dłuższy, gdy padnie z daleka,/ Tém szerzéj koło żałobne roztoczy,/ Tak moja postać, im daléj ucieka,/ Tém grubszym kiremkir --- czarna, żałobna tkanina. twą pamięć pomroczy. PamięćNa każdém miejscu i o każdéj dobie,/ Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,/ Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,/ Bom wszędzie cząstkę méj duszy zostawił. MuzykaCzy zadumana w samotnéj komorze/ Do arfy zbliżysz nieumyślną rękę,/ Przypomnisz sobie: właśnie o téj porze/ Śpiewałam jemu tę samę piosenkę. Czy grając w szachy, gdy piérwszemi ściegi/ Śmiertelna złowi króla twego matnia,/ Pomyślisz sobie: tak stały szeregi,/ Gdy się skończyła nasza gra ostatnia. Czy to na balu w chwilach odpoczynku/ Siędziesz, nim muzyk tańce zapowiedział,/ Obaczysz próżne miejsce przy kominku,/ Pomyślisz sobie: on tam ze mną siedział. KsiążkaCzy książkę weźmiesz, gdzie smutnym wyrokiem/ Stargane ujrzysz kochanków nadzieje,/ Złożywszy książkę z westchnieniem głębokiem,/ Pomyślisz sobie: ach, to nasze dzieje... A jeśli autor po zawiłéj probie/ Parę miłośną na ostatek złączył,/ Zagasisz świécę i pomyślisz sobie:/ Czemu nasz romans tak się nie zakończył?... DuchWtém błyskawica nocna zamigoce,/ Sucha w ogrodzie zaszeleszczy grusza,/ I puszczyk z jękiem w okno załopoce.../ Pomyślisz sobie, że to moja dusza. Tak w każdém miejscu i o każdéj dobie,/ Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,/ Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,/ Bom wszędzie cząstkę méj duszy zostawił.