Mickiewicz, Adam Kurhanek Maryli http://www.wolnelektury.pl/lektura/mickiewicz-ballady-i-romanse-kurhanek-maryli Sekuła, Aleksandra Myszkowska, Monika Ołtusek, Paulina Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Romans Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/mickiewicz-ballady-i-romanse-kurhanek-maryli http://polona.pl/item/339046/2/ Adam Mickiewicz, Poezje, tom 1 (Wiersze młodzieńcze - Ballady i romanse - Wiersze do r. 1824), wyd. 2 zwiększone, Krakowska Spółdzielnia Wydawnicza, Kraków 1922 Domena publiczna - Adam Mickiewicz zm. 1855 1926 xml text text 2021-10-27 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/Caspar_David_Friedrich_-_Kreuz_an_der_Ostsee_Schloss_Carlottenburg_Neuer_Pavillon.jpg Kreuz an der Ostsee, Caspar David Friedrich, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6250 Adam Mickiewicz Kurhanek Maryli (myśl ze śpiewu litewskiego) Cudzy człowiek/ Tam u Niemnowej odnogi,/ Tam u zielonej rozłogi,/ Co to za piękny kurhanek?/ Spodem uwieńczon jak w wianek,/ W maliny, ciernie i głogi;/ Boki ma strojne murawą,/ Głowę ukwieconą w kwiaty,/ A na niej czeremchy drzewo,/ A od niej idą trzy drogi:/ Jedna droga na prawo,/ Druga droga do chaty,/ Trzecia droga na lewo./ Ja tędy płynę z wiciną,/ Pytam się ciebie dziewczyno,/ Co to za piękny kurhanek? Dziewczyna/ W całej wsi pytaj się, bracie,/ A cała wieś powie tobie:/ Maryla żyła w tej chacie,/ A teraz leży w tym grobie./ Na prawej stronie te śladki/ Ubite nogą pastuszka;/ To jest drożyna jej matki,/ A stąd przychodzi jej drużka./ Lecz oto błysnął poranek,/ Przyjdą oni na kurhanek;/ Ukryj się tu za stos łomu,/ Sam ich posłuchasz niedoli,/ Własne twe oczy zobaczą./ Patrz w prawo... idzie kochanek./ Patrz, matka idzie z domu,/ Patrz w lewo, przyjaciółka./ Wszyscy idą powoli,/ I niosą ziółka,/ I płaczą. Kochanek/ Marylo! o tej porze/ Jeszcześmy się nie widzieli,/ Jeszcześmy się nie ścisnęli./ Marylo! zaszło zorze!/ Tu czeka twój kochanek:/ Czy ty przespałaś ranek?/ Czyś na mnie zagniewana?/ Ach! Marylo kochana!/ Gdzież się ty dotąd kryjesz?/ Nie, nie przespałaś ranka,/ Nie gniewasz się na Janka:/ Lecz nie żyjesz, nie żyjesz!/ Więzi cię ten kurhanek,/ Nie ujrzysz już kochanka,/ Nie ujrzy cię kochanek!/ Dawniej, kiedy spać szedłem, tym słodziłem chwile,/ Że skoro się obudzę, obaczę Marylę,/ I dawniej spałem mile!/ Teraz, tutaj spać będę, od ludzi daleki,/ Może ją we śnie ujrzę, gdy zamknę powieki;/ Może zamknę na wieki!/ Byłem ja gospodarny, gdy byłem szczęśliwy;/ Chwalili mnie sąsiedzi,/ Chwalił mnie ojciec siwy:/ Teraz się ojciec biedzi;/ A ja ni ludziom, ni Bogu!/ Niech ziarno w polu przepadnie,/ Niech ginie siano ze stogu,/ Niech sąsiad kopy rozkradnie,/ Niech trzodę wyduszą wilki!/ Nie masz, nie masz Marylki!/ Daje mi ojciec chaty,/ Daje mi sprzęt bogaty./ Bym wziął w dom gospodynię,/ Namawiali mię swaty,/ Nie masz, nie masz Maryli!/ Swaty nie namówili:/ Nie mogę, nie, nie mogę!/ Wiem ojcze, co uczynię:/ Pójdę w daleką drogę,/ Więcej mnie nie znajdziecie,/ Choćbyście i szukali./ Nie będę już na świecie,/ Przystanę do Moskali,/ Żeby mnie wraz zabili./ Nie masz, nie masz Maryli! Matka/ Czemuż nie wstałam zrana?/ Już w polu pełno ludzi./ Nie masz cię, nie masz, kochana/ Marylo, któż mię obudzi?/ Płakałam przez noc całą,/ Zasnęłam kiedy dniało./ Mój Szymon gdzieś już w polu,/ Wyprzedził on świtania,/ Nie budził mię, mojego litując się bólu,/ Poszedł z kosą bez śniadania;/ Koś ty dzień cały, koś sobie,/ Ja tutaj leżę na grobie./ Czegóż mam iść do domu?/ Kto nas na obiad zawoła?/ Kto z nami siądzie do stoła?/ Nie masz, ach! nie masz komu!/ Pókiśmy mieli ciebie,/ W domu było jak w niebie./ U nas i wieczorynki,/ Z całej wsi chłopcy, dziewki,/ Najweselsze zażynki,/ Najchuczniejsze dosiewki./ Nie masz cię! w domu pustynie!/ Każdy kto idzie, minie./ Zawiasy rdzewieją w sieni,/ Mchem się dziedziniec zieleni:/ Bóg nas opuścił, ludzie opuścili,/ Nie masz, nie masz Maryli! Przyjaciółka/ Tutaj bywało z ranku/ Nad wodą sobie stoim,/ Ja o twoim kochanku,/ Ty mnie mówisz o moim./ Już więcej z sobą nie będziem mówili,/ Nie masz, nie masz Maryli!/ Któż mi zwierzy się szczerze,/ Komuż się ja powierzę?/ Ach, gdy z tobą, kochanie,/ Smutku i szczęścia nie dzielę,/ Smutek smutkiem zostanie,/ Weselem nie jest wesele./ Słyszy to cudzy człowiek,/ Wzdycha i łzy mu płyną./ Westchnął, otarł łzy z powiek,/ I dalej poszedł z wiciną.