Miciński, Tadeusz 2015-12-09 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-wyspa-gorgon/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Wyspa_Gorgon Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5233.jpg Sweet spot, Christian Reimer@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5233 0.3 Wyspa Gorgon text Tadeusz Miciński Zatoka tęcz Wyspa Gorgon Wonny srebrzysty kwiat orchidei --- / miłość zbłąkana w czarnej zawiei --- / skrzydła rozpuścił nad nią krwawy sęp --- / biedna królewna, gnijąca wśród kęp!... Tęczami śniegu migoce ten kwiat, / ale się rdzawy w nim przesącza jad --- / w słońca uściskach motyl drga leciuchno, / w mroku się jarzy zielonawe próchno. / --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ --- Wielu młodzianów legło u mych stóp --- / mroźny, głęboki zapadał się grób --- / księżyc się wznosi nad górą pustyni, / pałac samotny jak serce bogini. Wśród nocnej ciszy miedziane Centaury/ płyną w cieśninach i grają w litaury; / chrapliwym dźwiękiem swych poczwórnych płuc/ świadczą, że kona ich z miłości wódz. Syczącą głownię rzuciłam do nóg --- / inny mię pojął --- tam w podziemiach --- bóg! / ......................................./ Centaurze młody, sercem obłąkany, / na dno kraterów zwiedli Cię szatany. Wiatr zimnej nocy dworzec mój zapalił, / bór się w gałęziach opalonych żalił, / i poszłam w ciemność --- czerwoną od łun/ --- --- oczy objawień pełne i run. Słońce, gdy skrzydła swe opuszcza w mrok, / tygrys raniony, gdy się pręży w skok --- / taką ma krwawość i taki ma wzrok. A śpiew na falach łamał się wśród burz. --- Tam, gdzie już słońce nie odwiedza krain, / --- lecz harfiarz ciemny --- starzec Wajnemain/ --- przyciąga z głębin ciche światło mórz --- / --- płynę wygnaniec, zabójca ojczyzny, / --- [czasem mi tylko pachnie zagon żyzny]/ --- okręt steruję na złowrogi prąd, / --- aby ominąć Gorgon śpiewnych ląd. --- Orki, Meduzy, czarne Kaszaloty, / --- i wód miraże i tęczowe groty/ --- [fale mi szumią jakby pokos traw/ --- i śnię --- mój dworzec z jodeł pośród raf]. --- Na trąbie wodnej Norny mi zagrały/ --- okręt wirując poleciał na skały... Gościu! Gorgony ty się boisz łon? / słuchaj, jak bije Ci wieczorny dzwon./ Tam nad jeziorem błękitnych lotosów/ gwiazdę Twych natchnień przypnę do mych włosów --- / kogo ja dotknę --- ten nie wstanie już/ z sennego łoża moich czarnych róż. W jedwab Cię miękkiej otulę niewoli, / serce mi oddasz, które jeszcze boli --- / słuchaj --- rzuciłam je w świetlaną toń --- / teraz na skrzydła moje pochyl skroń. Hymn Twój poniesiesz umarłym narodom, / ja nieśmiertelną jestem, w śmierci młodą --- / nie drżyj --- to ramion moich tuli chłód --- / na Eleuzyjskich polach jest Twój lud. Zaklnę Cię w kamień i poświęcę bogom, / skrzydeł anielskich będziesz tlił pożogą, / patrząc na morza, nie czekaj nikogo, / wsłuchany w gwiazdy --- idź Samotną Drogą. Jam jest Gorgona, --- kochanku mych łon --- / słyszysz --- wieczorny znów Ci zagrał dzwon. Przy grobie Medyceuszów --- W. Dyzmańskiemu.