Miciński, Tadeusz 2015-12-09 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-witez-wlast/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Wite%C5%BA_W%C5%82ast Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5231.jpg In the wheat fields., Jonathan Combe@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5231 0.3 Witeź Włast text Tadeusz Miciński Zatoka tęcz Witeź Włast Wśród nocy głuchej zagrał dzwon, / nikt nie wie skąd przychodzi on --- / kościół zamknięty, proboszcz w śnie --- / a cóż tam w mroku leci --- mknie? / pogrzeb? lecz co te mary konne/ znaczą --- i jęki --- i śpiewy studzwonne? Zawrzyjmy drzwi i okna chat --- / będzie to dżuma albo grad, / ale upiory gonią w las --- / sznur niewidzialny wlecze nas --- / i my za nimi --- połą kryjąc/ twarz --- idziemy nawpół żyjąc. Przez wądół leśny, grzęzaw ług, / gdzie się nie wrzynał nigdy pług, / przez bór, gdzie szumi skrzydłem strach, / jak dusze błędne idziem w snach. Stare zamczysko, drzewiej gród, / ponoć olbrzymów był tu lud --- / czepia się mszały z głazem głaz --- / płomień wybuchnął i zgasł. O czem że gęślarz gra? / w ciemnościach zejdzie Bóg --- / i w kim nie żywie skra --- / ten się obali z nóg. O, widzim otchłań już --- / stoi w łachmanach król --- / i krwią napełnia kruż --- / może to lek? a może ból? Na tronie Dziewa śni, / chochliki w wieńcach róż --- / jak w one idziem dni/ do Chrystusowych zórz. Obudźcie, Panie, ją --- / obudźcie z onych mar, / w których się dusze rwą, / gdy je skamieni czar. I podchodzim mrący do zmarłej, / i całujem gnijącą tę dłoń --- / sine wargi się bólem rozwarły, / a robaki żłobią jej skroń. Odór --- stęchlizna --- / na sercu blizna --- / żali morderce? że w pokutnych/ giezłach --- do cieniów pielgrzymujem smutnych? Czemu na czole mym krew? / a czemu w oczach Twych srom? a czemu łamie się śpiew --- / to w hymn, to w jęk --- to w grom? Hej, hej! ze smoczych gniazd/ wypełza czarny gad --- / w koronie siedem gwiazd, / kwitnący wokół sad. / Dębowe grube pnie/ żelazną łuską gnie, / płomieniem krwawym lśni --- / krótkie są człeka dni --- / serce zamiera nam --- / u śmierci stoim bram; / w sercu się mroczy grób, / węża jesteśmy łup. / Nijak zmarznięte krzewiny/ ścięte szronem --- / prężą się lwie drużyny/ przed zaskronem. / On jeden zwolna paszczę/ zwraca wkrąg --- / i toczy nas, jak praszczę, / w mgliwie łąk. / I grają nam, jak skrzypki, / zielska pól --- / wije się przy nas hybki/ czarny ból. / Aż tam gdzie w bagnach okno --- / bez dna toń --- / i gdzie rosiczki mokną, / łamiąc dłoń --- / topią się i nurzają/ duchów ćmy --- / skrzypeczki śpiewne grają: / tęskne --- śmy! / A duch w koronie gędzi/ niemą pieśń --- / i szlocha na krawędzi, / patrząc w pleśń. / I zepchnął go tam dłonią/ Witeź Włast, / odziany złotą bronią/ z klętych gwiazd. / I przeciw smoku dumnie/ zagrał w dzwon --- / a młoda pani w trumnie/ krwawi szron. / A cały srebrem tkany/ śpiżów król --- / jak słońce --- gdy tumany/ kurzy z ról --- / tak on roztęczył smoka/ aż do chmur --- / a noc szafirooka/ schodzi z gór. / I tam na nieba morzu/ skrzy się gad, / a my --- jak na przestworzu/ bujny kwiat. / A pieśń ogniami błyska --- / wichrem wiar --- / jakby przez uroczyska/ wionął żar. Orły! niechaj wam ukażą szlaki w błękitach --- / w lesie tur, w stepie sumaki --- / a potoki na granitach, / a w morzu wiry Malsztromu --- / a w chmurach --- śpiew gromu. Na poboju legło sto tysięcy/ młodzianów --- / każdy jęk --- każda rana więcej/ mówi, niż mądrość brahmanów, / bo umierał wszechświat w każdem łonie, / a bóg --- słońce szydziło na tronie. Oto wyschły w posusze las dębów --- / zapalę --- / i tryśnie z ożywionych zrębów/ ognia zachwyt, a nie żale --- / kto się dotknie mego mroku --- / wzleci jak Perkun w obłoku. Ja nie będę wam grał pieśni smutnej, / o Cienie! / lecz dam tryumf dumny i okrutny, / co zawali błękitów sklepienie/ i zdruzgoce --- / waszych bogów tęskniących bezmoce. I powiodę was w kraj zórz polarnych/ z dźwiękiem rogów --- / i zakrwawię u kamieni ofiarnych --- / i przekuję was ludzi --- w półbogów --- / dziką pieśnią serca wam zachwycę --- / a do ręki dam grom --- i orlicę. Ognie! niechaj was wśród mroków rozżarzą, / Ocean! niech was wichrami napoi --- / jak archanioł z łańcuchem w gwiazd zbroi/ zejdźmy się z Bogiem twarz z twarzą. I cały ogromny lud --- / jak w burzy lecący śnieg --- / rwał się na szczyty gór --- / w siedmio --- płomieniu gwiazd. Pamięci rycerskiej Sewera.