http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-minotaur/ Miciński, Tadeusz Minotaur 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Minotaur Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5227.jpg Hafod estate cave., Jonny White@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5227 0.3 Wiersz należy do cyklu pt. "Zatoka tęcz" (->dzieło nadrzędne? część?), wydany razem z innymi cyklami w tomiku "W mroku gwiazd". Dedykacja w źródle umieszczona po wierszu -- zachowano tę pozycję. Tadeusz Miciński Zatoka tęcz Minotaur Śniłem sen dziwny: żeśmy klęczeli oboje/ w kościelnym zmroczu lip ---/ a z rozsrebrzonych ołtarzy/ sypał się kwiat --- anielskich pełen twarzy ---/ a na powietrzu brzęczą złote roje. I klęczeliśmy przed sobą oboje/ i usta nasze spoiły się łzami/ i nie było już świata przed nami ---/ i tylko jedna świętość: serce Twoje. Ponad borami/ krwawiło się zorze/ i słychać szum!/ tak chrzęszczą zbroje,/ lub do księżyca wzbierające morze,/ a my słuchając, klęczymy oboje. Potem --- uniósłszy mą dłoń ---/ z licem płomiennem Ariadny/ wwiodłaś mię w grobów zamkniętych podwoje,/ a w głębi huczał Ten co mrokiem władny/ i pod kopyta zabrał serc oboje. I po wykutej z bronzu wężownicy/ przez gąszcza maków i modre powoje ---/ ciała nam złocił blask różanolicy/ --- to księżyc,/ wschodząc --- żegnał nas oboje. I już na wieki --- w kolumnowej sali ---/ pojrzałem w morskie lśniące oczy Twoje./ Jakby mię w grobie ziemią osypali,/ uczułem wiew, co gasił serc oboje. Ale się jeszcze roztliło zarzewiem,/ osamotnione w głębiach serce moje./ ...Jeziora białym okryte modrzewiem/ i gór dymiących napowietrzne zwoje. Wir mię unosił do skalistej groty,/ gdzie króle w złotych maskach i heroje;/ przez loch w sklepieniu widzę gwiazd obroty/ --- błyska mi oczu fosforycznych dwoje. A były drżące, jak noc przed obłędem,/ wicher w nich szalał, gniew i niepokoje./ Wbiłem miecz z rozpędem ---/ miedziana jękła pierś ---/ on błogosławił krwią swą/ nas oboje:/ --- Ja/ --- duchy z głębin mroku/ --- wywiodłem, biorąc ból i wieczne znoje. --- Z gwiazd niedosiężnych/ --- umieram wyroku,/ --- aby rozpalić/ --- męką serc oboje./ --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ Nad pustym błądzę brzegiem Acheronu,/ gdzie z pęknięć/ płyną law czerwonych zdroje./ I gwiazdom śpiewam hymn/ podobny dzwonu./ A w dzwon ten bije śmierć./ Znów nas oboje ---/ ja ---/ i Śmierć. Widzącemu umierających i zmartwychwstałych Dr. Krajewskiemu/ Szpital Dzieciątka Jezus r. 1891.