Miciński, Tadeusz 2015-12-09 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-meduza/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Meduza Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5226.jpg Vatnshellir Cave, Iceland, Felix Haller@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5226 0.3 Meduza text Tadeusz Miciński Zatoka tęcz Meduza Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie, / z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz --- / potok łez moich w zamęcie i pianie/ zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie, / gdzie Bóg się wyparł nas. Zębate wieże i skaliste grody, / księżyce krwawe, zatopione w mgle --- / miraże świateł, lodowe ogrody/ i widm okropnych wyjące narody, / co szarpią mnie. Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie --- / na kresach duszy, gdzie Magog i Gog --- / grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie, / by Twoich świątyń iskrzyły się krocie --- / i pełznę w mrok. Ja matka bogów --- niosę Ciebie w łonie --- / choć nad mą głową syczy wężów gniew/ i patrzę w zimne ołowiane tonie, / serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie/ łabędzi śpiew. Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył, / i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż --- / a nad przepaścią Anioł się roztęczył --- / i gwiazd obłędem serce me uwieńczył --- / i wzniósł na krzyż. Własne królestwa rozwaliłam w gruzy, / by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk --- / ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy, / gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy/ na gwoździe rąk. W zimnym Tartarze --- ja posąg antyczny, / z torsem bez kolan i oczyma z dziur --- / uśmiech na twarzy mojej sardoniczny, / a w piersiach źródło miłości mistycznej, / jak tęcza z chmur.