Miciński, Tadeusz 2015-12-09 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-lucifer pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Melancolia Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5208.jpg padlock, DavideGorla@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5208 0.3 Lucifer text Tadeusz Miciński Strąceni z niebiosów LuciferLucifer --- utwór Micińskiego Lucifer bywa traktowany jako kwadryptyk, którego część pierwszą stanowi utwór o tym właśnie tytule, drugą fragment poetycki o incipicie Mój duch łańcuchem skuty do ziemi (...), część trzecią wiersz Melancolia, a czwartą fragment zaczynający się od słów Oto mej duszy świątynia --- z czarnych jak miłość marmurów (...). Dwie pierwsze części kwadryptyku znajdują się już w bibliotece, również pod tytułem Lucifer. Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,/ lecący z jękiem w dal --- jak głuchy dzwon północy ---/ ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy/ iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy. Ja komet król --- a duch się we mnie wichrzy/ jak pył pustyni w zwiewną piramidę ---/ ja piorun burz --- a od grobowca cichszy/ mogił swych kryję trupiość i ohydę. Ja --- otchłań tęcz --- a płakałbym nad sobą/ jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach,/ jam blask wulkanów --- a w błotnych nizinach/ idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą. Na harfach morze gra --- kłębi się rajów pożoga ---/ i słońce --- mój wróg słońce! wschodzi wielbiąc Boga. Mój duch łańcuchem skuty do ziemi/ zwisa się w przepaść piekielnych łon,/ a kiedy targnie skrzydły dźwięcznemi/ głuche się echo ozwie jak dzwon. U stropu mego gwiazda się żarzy/ [serce me niegdyś kochało ją]/ w przeanieleniu złotych witraży/ ona się moją syciła krwią. I znowu płynie gwiaździsta rosa/ pocałunkami morderczych zórz ---/ oh, duszo moja, --- oh, me niebiosa/ rzućcie swe płomię w toń zimnych mórz. Nie pragnę słońca --- osamotniony ---/ z krzykiem złowieszczym upiornych snów,/ bogowie mogił --- jam był pojony/ jak wy --- ambrozyą --- i mlekiem lwów. Organy grają Requiem żalu,/ organy grają Centaurów zgon,/ jak Damajanti płacze po Nalu,/ tak burze, wichry, grady i szron ---/ wieczne są we mnie, jak łzy w opalu. Melancolia Żyje we mnie jakiś głuchy płacz --- jakiś szloch i płacz żyją we mnie --- / niby w grocie kropel wieczny szmer, monotonnych kropel tajny jęk. / Ach, to pewno przez zbójców zamkniona ze złotymi włosami królewna, / (kasztelanka lub może pasterka) --- z pól słonecznych, zielonych porwana, / zapomniana i w grocie zamknięta i na ostrych się głazach krwawiąca/ złotowłosa mej duszy królewna. / Łzy jej płyną jak zimne opale --- łzy jej płyną wśród nocy bez końca/ i w kryształy się lodów zwisają --- w zamyślenia wiszące kryształy. / Raz przypełznął za szmerem do groty --- wąż kusiciel tych głuchych podziemi, / usta chciwie przyłożył do zdroju, lecz się wzdrygnął przed blaskiem nieznanym. / A wtem ujrzał w szafirach królewnę --- i swe oczy głębokie, zielone --- / swoje oczy widzące w ciemnościach utkwił w bladą płaczącą królewnę --- / i mądrymi oczyma pocieszał i prowadził ją w otchłań głęboką --- / fosforycznie oczyma przyświecał --- i prowadził ją w otchłań głęboko. / Aż pod ręką skrwawioną, co szuka w mroku oparcia/ grać poczęły jak dzwony bólów zamarzłych kryształy: / chór wyklętych pielgrzymów nuci pieśń grobu świętego, / tarcze błyskają, miecze --- wśród kolumn czarnych bazaltu --- / wstają z grobów olbrzymy --- szał rozpędzonych rumaków/ niesie ich w ogniach kłębiących przed gniewny w piorunach Majestat. / Nagle śpiewy zamilkły --- głucha rozwarła się otchłań --- / widać wśród ścian obślizgłych mgłą wirujące jezioro. / I na zwilgłym grobowcu drżąca spoczęła królewna/ w otchłań patrzy bezgwiezdną --- w świątyń zagasłych jezioro. / Wtem ją mocne ramiona objęły w krzyku bezdźwięcznym/ i uniosły nad otchłań skrzydeł sześcioro/ i ujrzała cudowną w blasku miesięcznym --- twarz Lucifera. Oto mej duszy świątynia --- z czarnych, jak miłość, marmurów, / gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy. / Niech wicher morski gra, niech strąca lwów --- Poskramiaczy/ w płynny wulkanów żar --- w ogniowy pałac Ahurów. / Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów/ między górami na morzu, jakoby nici pajęcze --- / i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę, / na ten najwyższy cypl --- w zorzy polarnej dwóch światów. / I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy, / jak ametysty lśnią: sny prerye; sny jak miesiąc w borze, / i tę ścieżynę modlitwy, ktorą szedł Chrystus raz w mroku. / A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze, / upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy --- / chyba ten Bóg --- co przyszedł mię potępić --- w Twoim wzroku. /