http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-krol-w-osyaku/ Miciński, Tadeusz Król w Osyaku 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Kr%C3%B3l_w_Osyaku Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5206.jpg Janow Lubelski at sunrise, Trevor Butcher@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5206 0.3 Tadeusz Miciński Strąceni z niebiosów Król w Osyaku ,,Lew się ducha we mnie sroży/ ,,i rzuca się i rwie ludzi/ ,,wprzód, nim się rozum obudzi". Łuną rozpaczy zażegając sioła/ zbiegłem, żywota nie chroniąc przed tużbą./ Innego nie chcę, prócz ciszy, kościoła,/ fałszywcom nie chcę być swakiem, ni drużbą ---/ niechaj nas morza przedzielą i step ---/ w miejsce korony wdziałem wilczy łeb. Polszcza... kochałem ja się w twych rumieńcach,/ którymi zorza wschodziła z za boru ---/ i w twoich złotych warkoczach i w żeńcach ---/ i w łyskawicach letniego wieczoru,/ i w ryku żubrów, idących na spoj..../ od szlochu pęknie pierś... Boh moj! Przez ducha mgły i w zbroic chrzęście/ widzę ten cudny gród --- w sadach wiśniowych i w złocie./ Tutaj zdobyłem cześć --- i tu straciłem szczęście ---/ tu greckiem wino lał bogini mej --- Tęsknocie ---/ tu Antygony cień ślepy mi przyzwał Mag ---/ i tu wśród ciemnych burz słuchałem dzikich sag. Hej, przy księżycu srebrnemi podkowy/ zmiatałem kowyl z drużyną po stepie..../ Hej, znawały mnie panieńskie alkowy,/ bo serca rubin pieśniami rozszczepię!/ ja prosty rycerz --- bard słońca i pól/ więcej zdobyłem królestw, niźli --- król. Raz --- osaczywszy połowieckie wieże/ zsiadłem, rannego mając tabuńczyka ---/ a słońce krwawe już otwarło dźwierze,/ przez które dusza Bogu się wymyka;/ a na kurhanie stary Bojan grał ---/ miedziane struny wieszczą pieśnią rwał. I zmilkł. Ujrzałem olwijską kniaziównę/ na koniu wcwał lecącą z Czarnomorza ---/ Stanęła, klęka. Oczy gwiazdom równe/ wbija mi w serce, mówiąc: ,,ta krwi zorza ---/ ,,to moje władztwo! zgliszcza --- to mój dom!/ ,,biegłam --- monachów mając z nożami --- lub srom. Com odrzekł --- nie wiem, bo chóry Eonów/ już mnie objęły w grające pierścienie ---/ i blask poczułem, jak jeden z tych Tronów/ na których gwiezdne oparł Bóg sklepienie./ Szliśmy --- tęczami obryzgani ros/ z kurhanów leciał dziwny --- rajski głos. Lecz któż, o Panie, zmierzył Twe krawędzie/ i wieczność morza przelał do swej dłoni?/ Któż wie co było --- i któż wie, co będzie?/ za spadającą gwiazdą któż pogoni? Pani! jedyna moja --- wszechświat w Tobie/ poznałem, bom go ukochał przez Ciebie!/ i jeśli teraz żyję smętny w grobie,/ to z wiarą że się ocknę w Twojem sercu --- w niebie./ Ach, gdym Cię złożył na marach otrutą ---/ bólami ściętą twarz --- źrenice szklane ---/ tom ja przysięgnął taką pomstę lutą,/ jak Duch --- co pisał ogniem: Thekel-Mane! Przez nocy tysiąc szukałem zbrodniarza,/ w gusła zabrnąłem i w czarne zaklęcia ---/ Szatan objawił: zbrodniarz u ołtarza ---/ --- służy mnie --- ale ma wygląd jagnięcia ---/ --- służy mnie --- ale go oddam bez żalu ---/ --- ażebyś poznał bratyma w szakalu. --- Tyś go paiżem swym zasłaniał w sieczy ---/ --- niejedna tobie zań przylgnęła rana ---/ --- ale jest zdrady pełen duch człowieczy,/ --- gorszej --- niż ciało paląca toffana./ --- Idź w grób --- i legnij pod ciemnemi jodły,/ --- wszystkie cię gwiazdy prócz jednej --- zawiodły./ --- I tę jedyną --- Tobie zadmuchnięto./ --- Ale masz w sobie, czego nikt nie zżarzy:/ --- Prometeiczny ogień --- duchów święto ---/ --- w zamurowanym lochu blask witraży.../ Coś mówił jeszcze --- koń mój zdębion trwogą ---/ szedł jakiś żebrak lichy wiejską drogą. Rozsiekłem. Z świstem lecąc przez mokradła,/ deptałem węże jako srebrne struny ---/ a z borów na mnie leciały widziadła/ i twarz zielona z nadpróchniałej truny ---/ wtem kościół. Z koniem wjechałem do nawy,/ lud śpiewał. Chrystus patrzył na mnie łzawy. ,,Nie będę Tobie służył, Jezu miły,/ ,,boś nie jest Bogiem gwiazd ani ananki"./ Na wieży dzwony same rozdzwoniły/ i same gasnąć poczęły kaganki ---/ on --- słońce krzyżma wzniósł --- lecz patrzył groźno ---/ już leżał w krwi... Ja król --- ja sędzia --- archanioł sumienia ---/ zbirem stanąłem przed lico ojczyzny./ Czemuż w mem sercu nie dotknęła blizny,/ którą korona mi wryła cierpienia ---/ czemuż na gwiazd mych nie patrzy agonię ---/ krzyżową mękę moją: rex poloniae! Jeśli niewinny --- niebo mu otwarłem,/ sam żyjąc w piekle miłości straconej,/ jeśli męczennik --- jak lew go rozdarłem,/ ciemnym nieszczęścia grotem przebodzony ---/ bo huczy we mnie tak ogromny dzwon,/ że gdy uderzy --- to aż w Boga tron. Kto tu? znów przyszedł... oczyma przebija ---/ szepce --- tak cichy rozpacznie i blady/ ,,Jam święty --- zbawił mię Chrystus Maryja"---/ precz maro! szatan cię wysłał na zwiady ---/ któż wie cokolwiek? dusza ciemny bór ---/ dusi mię --- słońca! --- wieków chór... Jak cicho... w małym ogródku przy celi ---/ czerwone maki i modre baldaszki/ i te dziewanny, jak w złocie anieli/ i migocące lazurowe ważki.../ Czy z mazowieckich jezior wy? czy na jej kurhanie/ gra pieśniarz? czy w borach tam słychać szlochanie? ...I odleciały!... a jam ryknął płaczem ---/ gardzą --- nieszczęścia królem i tułaczem./ Ojczyzno! mych krwawiących kości/ nie złożę w Tobie --- bobym Piotrowinem/ świadczył, wbrew ducha miłości ---/ żeś mi macochą była, choć ja --- synem.