http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-korsarz/ Miciński, Tadeusz Korsarz 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Korsarz Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5205.jpg What is inside, Javier Morales@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5205 0.3 Tadeusz Miciński Strąceni z niebiosów KorsarzKorsarz --- utwór ten składa się z kilku części, z których dwie zostały już opublikowana w bibliotece --- fragmenty rozpoczynające się od słów Tak jestem smętny (...) oraz Rycz burzo!. Żywiołem moim huragany wód./ Lecz pomnę, żyłem nad brzegami rzeczki,/ poiły wonią mnie drobne kwiateczki/ i wierzb otaczał pieszczotliwy chłód./ Migały rybek szybujące strzałki,/ jak pierś kobieca świecił piasek miałki ---/ woda szeptała: baw się ze mną, baw.../ Wtem usłyszałem nademną w purpurze/ orły lecące piersią przeciw chmurze,/ jak przeciw Persom para greckich naw./ I szał mnie porwał --- i miecz zardzewiony/ rzuciłem w serce kochanki wyśnionej ---/ i biegłem w puszcze, choć słyszałem jęk./ A Bóg mnie przeklął. Ja przekląłem Boga./ Odtąd me serce nie zna, co jest trwoga/ i mowy innej, nad fal ciemnych dźwięk. Na skałach leżał okrętowy tram./ Topór do ręki. Wypłynąłem śmiało/ słońcu naprzeciw, co jeszcze nie wstało./ Nademną orły dwa. Ja człowiek --- sam. Tak jestem smętny, jak kurhan na stepie ---/ a tak samotny, jak wicher na morzu ---/ a tak zbłąkany, jak liść na bezdrożu ---/ a tak zwinięty, jak połoz w czerepie. Straszą mnie widma i tajemne zbrodnie,/ śpiewają rajów skrzydlate Ahury ---/ gdybym rozedrzeć mógł na sercu chmury/ rzucałbym gwiazdy sercom bezpodobnie! Gdybym ja nie był druid skamieniały,/ bóg bez wieczności i król bez korony ---/ gdybym ja nie był ptak morski szalony ---/ gdybym ja nie był od męki zczerniały,/ gdybym ja nie był jak śpiew na mogile ---/ powiódłbym --- na Termopile!/ W zaczarowanym lesie, pełnym jaśni/ błądzą głębokie cienie, pełne łez ---/ ach, serce moje drży od łez,/ jak dziecię przerażone w baśni./ Na śniegu złote lśnią kaczeńce,/ lilowy szafran, blady szczaw ---/ słońcu się kłonią: my straceńce,/ lecz Ty nas w róży świetnej zbaw./ A słońce szydzi na lazurach:/ powiędną róże, zmierzchną bzy ---/ lecz ja was pomszczę w ciemnych chmurach ---/ dobędę piorun z waszej łzy. Nademną leci w szafir morza/ obłok, pojony mlekiem gór ---/ nademną śpiewa ptaków chór ---/ motyl, kochanek lilij łoża... A ja pod mrokiem łzy-kamienia/ sączę swój ciemny jad, ---/ lecz śmiać się będę z przerażenia/ tego, kto zerwie kwiat./ Rycz burzo! wichrze, potargaj te sznury,/ w których mię dławi nędzny karzeł --- ziemia ---/ i rzuć na przestwór, gdzie duch się oniemia/ w kabalistyczny poemat natury./ Mroku podziemny! Twe głuche urwiska/ wiodą mnie w grobów zapomnianych szpaler ---/ ja --- Prometeusz przykuty do galer ---/ lękam się zimnych gwiazd urągowiska./ Ogień tajony serce moje kruszy,/ jako lodozwał granitową skałę./ Pelion na Ossę! morza rozszalałe,/ wulkany, słońca na zdobycie duszy ---/ i cóż posiadłem? kwiat z niebieskich pól ---/ cichy, bezkresny --- niepojęty ból.