http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-kolosseum/ Miciński, Tadeusz Kolloseum 2015-10-26 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 https://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Kolosseum Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5204.jpg The weathered stones of the Coloseum, in Rome, Italy, Ben K@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5204 0.3 Tadeusz Miciński Strąceni z niebiosów Kolosseum Ruinom podobne serce moje --- ruinom ogromnym i bezkształtnym./ Mrok otulił rany moje, po lazurowych wschodach prowadzi mię zaduma w gwiazdy./ Oryonie --- bracie mój --- w purpurowem zarzewiu wulkanów czytający księgę przeznaczeń ---/ i Ty, siostro moja, Andromedo, przykuta do skał ---/ i Ty, łamiąca dłonie Kassyopeo, której córę wzięło na pożarcie złe bóstwo --- miłość ---/ i Ty, Perseuszu, coś ujarzmił obłąkane loty swojej wyobraźni ---/ i Ty, Liro --- i Ty, Orle --- i Ty najbliższa nam grzywo Centaura ---/ --- --- o gwiazdy magowie, składający hołd wiekuistnemu Sercu! wzmocnijcie chlebem aniołów mnie --- najciemniejszego z tułaczów po otchłani. Męczennicy, których krew użyźnia bryłę ziemi --- dziewice, niewinniejsze od lilij --- młodzieńcy, dzielniejsi od posągów --- rozżarzcie serce moje w trybularz wonności./ I wy, Geniusze, tworzący wszechład --- ogień --- wodę --- powietrze i ziemię --- eter --- gwiazdy i przeznaczenie gwiazd ---/ świeczniki boże siedmioramienne --- skrysztalcie mię w klejnot wiedzy, na czarny węgiel rzućcie iskrę objawień./ Aniołowie --- otom dzwon zaryty w piasku, --- na wysokich górach postawcie mię braciszkowie moi, abym dolinom opętanym w mroku zwiastował Ducha Pocieszyciela. O ruiny serca mego, ogromne i bezkształtne w mroku --- poryte wąwozami cieniów, które nie wiem dokąd zawiodą --- pełne więzień i klatek na potwory, łańcuchów --- pordzewiałych od krwi i od łez ---/ --- --- Czarodzieje filtrują jady w przysionkach mych ---/ handlarze bronzu rozkopują łono moje ---/ niewolnice kupczą wdziękiem Afrodyty ---/ dumna młodzież rozpędza rydwany dokoła cyprysowych alej ---/ lecz łasice gryzą się w ciemnościach, a świerszcze sykają nad upadkiem ---/ i tylko gwiazdy wświecają się w sznur obłąkanych nieskończonością okien ---/ a niebiosa rozwinęły się nademną jako szafirowe żagle. O przedwieczne rodzeństwo --- aniołowie,/ geniusze i święci --- dźwignijcie księżyc z fali morza zamarzłego --- niechaj cyprysy moje napełni szmerami proroctw. W ciemności schodzi duch mój --- w ciemności roztęczone od szronu gwiazd --- łyskające kopułą czarodziejskiego zamku, gdzie białe rumaki strącane są w głuche jeziora --- a w fosforycznych grotach ucztują widma potępionych. Tysiącoletnie drzewa rozpaczy nurzają się w lodowych zatorach, płyną szeleszcząc ku bezdennym wirom --- nad mglistym wyżłobionym lejem Anioł śmierci waży się w krwawym płomieniu, niby dogorywająca na wieży latarnia./ Stało się ---/ zapadły podemną niebiosa --- kępa kwiatów pod stopą kamiennego olbrzyma i mrok zgęstniał dokoła./ A nad głębiami Duch --- gasi gwiazdy --- i rozżarza wizye, świetniejsze od gwiazd.