http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-kallypso/ Miciński, Tadeusz Kallypso 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Kallypso Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5203.jpg light in the dark, Emilio Küffer@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5203 0.3 Tadeusz Miciński Strąceni z niebiosów Kallypso Oh, brylantowe iskry na czarnym szafirze/ niebiosów --- oh, serca mojego łabędzie..../ grobowce straszą mnie, cyprysy w kirze,/ a jego niema, nie będzie..../ Lira mi pękła na grani ołtarza/ gdybym chciała serce wypłakać swym śpiewem./ Na górach pali się wulkanów żarza,/ jak kiedy leżał rozbitek pod drzewem./ W bronzowej twarzy, okolonej mrokiem,/ paliły się oczy straszliwe:/ skrzydlate słońca gdzieś w jarze głębokim,/ dumne, szalone, złe a razem tkliwe./ Raz --- kiedy Centaur konał z mego noża ---/ (poznaję teraz --- kara boża....) Agralu! owoś pędził obłąkany/ po kamienistych puszczach i uroczną pieśnią/ zakląłeś gwiazdy, Kocytu szatany,/ abym ja była z tych, co w mękach nie śnią,/ powieki mając kleszczami obcięte ---/ dni moje --- jako trawy zżęte..../ Bóg mi się zjawiał w czerwonym piorunie,/ za miłość moją darząc tron z niebiosów ---/ lecz jam wolała wśród lilij i wrzosów/ słuchać rapsodu na śpiżowej strunie:/ noc --- pożar --- wyrżnięte narody/ i obłąkane widziadłem dziewice..../ Leciały do mnie duchów korowody/ za swą królowę biorąc --- Osmętnicę;/ więc czarodziejskie tworzyłam im raje ---/ kwieciste, wonne zapomnień ruczaje. Był zmierzch. A na dnie groty gwiazdy się w jeziorze/ złociły, jak połamane w hieroglif miesiące ---/ on --- na samotnej skale, wychodzącej w morze/ płakał --- i słowa rzucał gorejące ---/ krzyk przeraźliwy, niby orła w klatce ---/ wnętrza zadrgały we mnie --- a już w matce./ .... Płyń! do ojczyzny tęsknisz pewnie ---/ płyń!... nogi całowałam rzewnie./ Z wichrem poleciał w burzliwej zawiei/ straszydła ścigać i lądy nieznane./ Fal słucham morskich, zapatrzona w pianę,/ jako w trujący blady kwiat nadziei. O ty, co ziemne okrążasz padoły/ samotny ogniu! w zagrobowej ciszy/ siejący marzeń srebrnych asfodele ---/ oto ofiarne ci składam jemioły ---/ powiedz tej Mocy, która serc nie słyszy,/ że tak się zetli, jak serce --- w popiele.