Miciński, Tadeusz 2015-12-09 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-kain/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Kain Modernizm Liryka Wiersz Kain text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5202.jpg The photographer at the Dark Hedges, Northern Ireland, Giuseppe Milo@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5202 0.3 Tadeusz Miciński Strąceni z niebiosów KainKain --- utwór ten składa się z kilku części, z których ostatnia, Ananke, została już opublikowana w bibliotece pod tym tytułem. Wyszła mi z boru --- w złocie warkoczy/ z twarzą indyjskiej Bogarodzicy --- / w błękitnych iskrach --- w srebrnej przeźroczy --- / nadksiężycowej wieszczka świątnicy... / Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy --- / ach, --- i zabrzęczał łańcuch mej ciemnicy. Jak wulkan krwawy w łonie Arymana, / jak Samum, gdy się wichrami rozuzda --- / tak we mnie otchłań --- gwiazdami przetkana/ leciała w państwo słoneczne Ormuzda. / Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy --- / ach, i zabrzęczał łańcuch mej ciemnicy. Nie wzbraniał mi jej smok, żelazna wieża, / zdradny labirynt, ni królewskie ramię --- / miłość zwycięży wszystko --- wszystko złamie --- / ale nie miłość drugą do pasterza Więc Śmierć przyzwałem --- i śmierć odtąd żyje --- / i wszechświat cały grobowcem przywarła --- / --- --- --- czuję mdły powiew --- --- / --- --- w oczeretach gnije --- --- / z tęsknoty --- u nóg mych --- umarła. Na pustej trzcinie rozpiąłem jej włos --- / nad śniącą rzeką schyliły się drzewa --- / wiatr cicho płacze --- ptak mogilny śpiewa --- / to los mój --- los!.../ głębiny tajne pruć --- / milczenia głuche mącić --- / jako stracona łódź/ od brzegu się odtrącić --- / mieć gwiazdy --- gwiazdy rzucić --- / i tylko piosnkę nucić --- / to los mój --- los!... Magia mej duszy niechaj Cię wywoła/ z zarzewia komet czy z mroku przepaści --- / przyjdź --- ustroimy w lotus nasze czoła/ i gibkie ciała nasze nard namaści. Pachną mi dziwnie Twoje złote włosy, / jak prześwietlone senne kłosy. / Twych oczu lazur, jak górskie jeziora, / w których się pławi czarna sykomora. / A Twoje usta, pachnące jak róże --- / chłodne --- jak płomień zaklęty w marmurze. / W ogrodach piersi kwitnące jabłonie, / jakoby księżyc w mgieł srebrnych oponie. / Biodra toczone ze słoniowej kości, / jako indyjska świątynia miłości. O przyjdź --- na liściach zwiędłych piszę/ ten sen mój obłąkany --- / rzucam je w strumień łez moich wezbrany --- / niechaj w anielskie odpłyną zacisze --- --- Ale mi włócznią swą miedzianą/ potrząsasz --- i groźna jak mrok --- / roździerasz serce moje --- / czarną pianą/ dysze mi toń --- ja pieczar tych smok --- / weź moje skarby i Twe zimne serce --- / opasz --- niech błyszczy! Szmaragd Ci wspomni te zielone łąki, / po których szliśmy strojni w asfodele --- / rubin --- czyścowe jeziora rozłąki --- / i miłość, którą oddałaś w kościele/ innemu --- a dyament --- moje serce dumne, / stopione w ogniach i rzucone w trumnę. / Na czole Twoim płomień chryzolitów, / abyś widziała gwiazdy konające --- / ortoklast zimny, smutny jak miesiące/ zamrozi w oczach Twoich sen błękitów. Ale ci jeszcze składam te szafiry/ i perły jak chmury bezdomne, / i krwawej jaszmy obłąkane wiry --- / na znak, że Ciebie nigdy nie zapomnę --- / pierścień Ci włożę z mrocznych karbonatów, / bo się spotkamy --- za progiem tych światów. / Kiedy Cię moje oplotą sny --- / jak białe róże --- / nie bój się kochać --- ja --- i ty/ w nieba lazurze. / Ziemia, jak echo minionych dni, / grające w borze, / a nasze duchy wśród martwych pni/ wieszają zorze. / Serce mi splatasz koroną gwiazd, / hymnem warkoczy --- / podemną góry, wieżyce miast --- / nademną --- oczy. / Dziwnie się srebrzysz, aniele mój, / w tęczowem piórze --- / fontanny szemrzą, gwiazd iskrzy rój --- / wonieją róże... / Jest serca kraj na modrej morza fali, / gdzie Centaur dzikiej poucza mądrości, / gdzie bór indyjskie rozwiesza wonności/ i w wodospadach rzeka się krysztali. / Tam żyjesz Ty --- i Bóg mi Cię zazdrości --- / i weźmie Cię --- gdy serce moje spali. / Błękitnym echem letniej żarzy, / szumem kwiecistych traw --- / głęboko na dnie lśni i marzy/ w czarze krateru staw. Podziemnych duchów serce szklane/ gra Bogu dziwną pieśń --- / jak Anioł dumne, nieskalane/ przez łzy, ni pleśń. Tu chciałbym marzyć w noc gwiaździstą/ na czole mieć Twą dłoń --- / i zejść przed jutrznią w uroczystą/ głęboką zimną toń. Lecz wiem, że wznosząc nad anioły/ rajów Ci oddam moc --- / sam w głuche muszę iść padoły/ w głęboką zimną noc. / Na księżycu czarnym wiszę/ patrząc w gwiazd gasnących ciszę. / W mroku dumnym i bezgłośnym/ ze strzaskaną harfą snów/ płynę --- szukam jej --- / nie odnajdę już. / Inferno Wichry i dżdże --- niebo od gromów rozdarte,/ węże błyskawic i wycie szatanów ---/ duch mój zgnieciony głębią Oceanów/ szyderstwem kłuje swą zastygłą wartę. --- Ha, Belfegorze! doli twej zazdroszczę,/ bo ogień chłonąc, jak ptak nieśmiertelny ---/ światów gasnących bard, książę udzielny ---/ w Ławrach swych grzebiesz mar anielskich moszcze. Skrzył fosforycznie, choć mróz lodowaty/ ścinał me żyły. I wyciągnął skrzydło/ i pot uronił na żelazne kraty ---/ syknęły z bólu --- i pękły. Straszydło/ wszponia się we mnie swym wzrokiem bez powiek/ i szepce: masz mnie --- jam twój skryty człowiek. Ananke Gwiazdy wydały nademną sąd:/ --- wieczną jest ciemność, wiecznym jest błąd./ --- Ty budowniku nadgwiezdnych wież/ --- będziesz się tułał, jak dziki zwierz,/ --- zapadnie każdy pod tobą ląd ---/ --- wśród ognia zmarzniesz --- stlisz się jak lont. A gwiazdom odparł królewski duch:/ wam przeznaczono okrężny ruch,/ mojej wolności dowodem błąd,/ serce me dźwiga w głębinach ląd./ Poszumy płaczą mogilnych drzew,/ lecz w barce życia płynie mój śpiew./ Ja budowniczy nadgwiezdnych miast/ szydzę z rozpaczy gasnących gwiazd.