http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-czarne-xiestwo/ Miciński, Tadeusz Czarne Xięstwo 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Czarne_Xi%C4%99stwo Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5201.jpg Dark Side of the Force, Matthias Ripp@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5201 0.3 Wycięty wiersz ,,Lucyfer" -> do utworzenia jako osobny zasób Wiersz należy do cyklu pt. "Strąceni z niebiosów" (->dzieło nadrzędne? część?), wydany razem z innymi cyklami w tomiku "W mroku gwiazd". Tadeusz Miciński Strąceni z niebiosów Czarne Xięstwo Pną się we mnie czarne kwiaty ---/ złote kwiaty,/ krwawe kwiaty./ Nim Adonai przeklął Kainowe plemię/ wirowały już te światy/ w ogniach Mocy i Tronów ---/ i z kryształowych dzwonów/ płynęły w rajskich melodyach na ziemię. Ach, moich szaleństw złowieszcze bachmaty/ wichrem spadających komet/ uniosły mię w zamek Chimery ---/ gdzie na krzyżach rozpięte/ ciała męczonych Andromed/ i niemych Sfingów twarze wniebowzięte./ (...fosforycznie przyświecają/ w studniach głębokich ---/ jednookich/ olbrzymów do się zapraszają...) Na rubinowym szczycie, oplątana w liany/ zodyaków i w sennych mgławic protosfery ---/ ta Jeruzalem piekielna./ Jako płonące świeczniki/ żarzą się wichrem rozszumione cedry./ Wśród kolumn czarnych olbrzymiej katedry/ zaklęta postać leży Bereniki./ (...a hymn jej grają/ zimowe bezdroża ---/ a skrzydła nad nią roztaczają/ Samumy...) Pośród nocy miesięcznej przez bory/ orszak magów płynie w adoracyi ---/ nad słoniami złota kiść akacyi ---/ to królowie wyklętej Gomory. W tańcu zwiewnym czarne bajadery/ lśnią skarbami podziemnej Golkondy ---/ na warkoczach skrzą gwiazdy, drżą szmery,/ jak kwiat mango w ściskach anakondy. Wrzask tympanów, brzmią dzikie litaury,/ od pochodni goreją świątynie ---/ to na Olimp się wdarły Centaury/ i w zadumie patrzą na boginię:/ (a hymn jej grają/ zimowe bezdroża ---/ a skrzydła nad nią roztaczają/ Samumy)./ Nad cysterną --- wśród gorącej splątanej zieleni/ kwiat niewoli brudną krwią się mieni/ i zatapia w mrok siny swe łona ---/ duch za kratą wytęża ramiona. Kiedy w rajskim dziwnym śnie,/ kołysany szeptem tulipanów,/ w mgły srebrzyste przyoblokłem Cię/ na dalekiej wyspie Oceanów/ (w dziwnym rajskim śnie) ---/ szafirową w ogniach różę/ wydałem z mojego łona/ i łzy szczęścia w gwiazd wichurze/ przetopiłem w blask Oryona ---/ ach, ujrzałem Cię:/ przezemnie wyśnioną,/ przezemnie na wiek potępioną. Bóg mściwy wyrwał ten mój serca kwiat/ i wśród jaskiń księżyca pustyni/ duchy wężów się wzniosły w las pinij ---/ a ze skał niebosiężnych gdzie był chram/ patrzył na mnie fosforyczny zimny gad ---/ ze skał, gdzie się tuli śmierć do bram. Ponad głębiami czarnych wód/ leżę w bezchwiejnym cichym śnie/ i marzę --- że ty przyjdziesz mnie/ tam strącić --- w swój piekielny gród./ Na uczcie króla Baltazara/ sfałszował mag żydowski Daniel/ jej złote imię Upharisim./ A imię znaczy:/ --- nieśmiertelny/ --- i bogom równy!/ --- zejdź w zimny wilgny loch kościelny/ --- i zabij tę, co w trumnie śni ---/ --- Mené --- Mené --- co w mroku lśni ---/ --- jej duszę --- serce twe ---/ --- Mené --- Mené!.../ --- a ja Cię wzniosę --- bóg piekielny ---/ --- ponad aniołów czyn niedokonany/ --- ponad najgłębszą z gwiazd/ --- o której mędrce marzą i szatany... O pani konających, nasyć oczy moje.