http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-zamek-duszy/ Miciński, Tadeusz Zamek duszy 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Zamek_duszy Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5199.jpg purple mountain majesties, Alex@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5199 0.3 Wiersz należy do cyklu pt. "Noce polarne" (->dzieło nadrzędne? część?), wydany razem z innymi cyklami w tomiku "W mroku gwiazd". Tadeusz Miciński Noce polarne Zamek duszy Ty u bram moich, wiekuistny Boże!/ wszak władcą grobów jestem i pustyni ---/ nie władcą nawet, bo nieraz się korzę/ przed cieniem cienia --- i smutek mię czyni/ bezwładnym, jako w krach zamarzłe morze. Ale racz wstąpić do skalnej wieżycy,/ gdzie moje tygry wyściełam ajerem ---/ przed Tobą, królu, stanę bez przyłbicy/ i miód wyniosę przedni --- sercem szczerem ---/ sam jestem --- Bór i Poświst moi służebnicy. Jarzą gromnice nad umarłem ciałem/ [z księgi mię żywych raczyłeś wymazać] ---/ i obdarzywszy czarodziejstwa szałem ---/ piekło mi każesz strącać, gwiazdy stwarzać/ i jako harfą być --- pod lodu zwałem... O Miłościwy! Ty mi ciemne moce/ na okręt życia-ś dał --- w puszce Pandory/ i serce moje --- jak gwiaździstą procę,/ rozwichrzasz duchem, co się rwie w przestwory,/ a straż mi dzierżą głuche, zimne Moce. Oto mi płacze i budzi się wiecznie/ gość mój tajemny i więzień nieznany ---/ czasem, jak Helios, gra hymny słonecznie,/ a czasem jęcząc jak żebrak złamany,/ tuli się do nóg moich --- niebezpiecznie! Bo za jałmużnę łez --- on dzikim śmiechem/ wstrząsa kamienny sklep --- i aż w milczeniu/ skarg potępionych napełnia mię echem ---/ a twarzy jego nie widać w płomieniu ---/ a na Oliwnej górze zwał go Chrystus --- grzechem. I teraz czuję --- siedzi za mą głową/ Archanioł senny, co na krańcach ziemi/ rozpostarł skrzydła i baśń lazurową/ gra na organach palcami srebrnemi ---/ --- --- Miłość ---/ --- i drugie niezgłębione słowo:/ Śmierć. Miałem się Bogu spowiadać --- nie będę./ Niech serce leży w zimnej bazylice/ osnute w marzeń królewską legendę/ i w proch --- dopóki zaszumią orlice/ i tam uniosą, gdzie wszystko zdobędę! wszystko! i Ciebie czarny Polifemie,/ coś mi roztrzaskał maszt niedoli głazem --- ---/ Serce jak wulkan w swoich ogniach drzemie,/ zarosłe lilią i błękitnym ślazem ---/ aż buchnie --- i krwią swą zaleje tę ziemię, co u podnoża śni w jodeł tęsknocie,/ jako słowiki --- gdy osiądą groby./ Serce me tętni w głuchym grzmocie/ i zasłuchane w płacz kamiennej Nioby,/ gotowe bluźnić, że więdną stokrocie. Niech więdną --- kwiaty rozstrzępione morzem,/ niechaj się więzień szalony uśmierca,/ biegnąc puszcz wolnych lodowem bezdrożem ---/ niechaj me serce pęknie --- lecz z Twojego serca/ dobędę także jęk --- tym ostrym nożem --- --- Ona umarła --- i nigdy nie wstanie ---/ Ona zaklęta --- i nikt jej nie zbudzi ---/ rzuciłeś w zimny loch --- na obłąkanie/ tę Świętą, gdzie się zakrwawi i zbrudzi/ i wyprze Ciebie, słysząc kurów pianie, słysząc Judasza cekiny i Piłatową/ sprawiedliwość Boga.../ --- --- --- --- --- --- --- Ty opuszczony/ Starcze --- błąkasz się w zamieć zimową,/ a nicość bije w swoje czarne dzwony,/ a piorun wije gniazdo nad Twą głową. I tu przychodzisz --- Twórco przeznaczenia ---/ [jak mnich wyklęty --- aż na krańcach wioski ---/ do samotnego nędzarza --- wśród cienia/ żebrząc o węglik --- w imię męki Boskiej...]/ --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ odszedł, nademną zwarły się sklepienia ---/ --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ Mroki, pochłońcie mię! wy mię zatopcie, głębiny!/ --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ On nad urwiskiem, osypany szronem/ gwiazd --- w zakrwawionem/ przestworzu... O, przebacz nam winy,/ jako my Tobie --- błogosławim dzwonem/ umarłych ---/ --- --- mający umrzeć tej godziny. Aniołowie grają hymn --- serce moje płacze ---/ Aniołowie idą w dal --- serce me przyklęka, ---/ i zostałem sam --- gdzie grobowca pleśń ---/ słońca nigdy już --- ni gwiazd nie zobaczę ---/ a prowadzi mię jakaś mściwa ręka ---/ a prowadzi mię --- wiekuistny żal.