http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-widma/ Miciński, Tadeusz Widma 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Widma Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5197.jpg Smoke, Paul Rysz@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5197 0.3 Tadeusz Miciński Noce polarne Widma Płyną z mogił duchy białe,/ jak męczonych ofiar dym ---/ i swe szpony zlodowiałe/ zatapiają w sercu mym./ I powstaje niepożyta/ rozoranej ziemi moc ---/ wicher świszcze, wicher zgrzyta,/ to upiorów sądna noc./ Kto jesteście --- biali króle ---/ co szeptacie w sercu mem?/ wyją bomby, świszczą kule ---/ i z reduty płynie dym. Jak ten żołnierz się krwawi... idź precz!/ szubienica skrzypi i powiewa ---/ kto obróci w mojem sercu miecz ---/ temu serce moje pieśń zaśpiewa. Ha --- coś tętni --- karawan i grób ---/ ha, to jest --- sędziego tron ---/ widzę --- siedzi w gwiazdach On ---/ krwią bez głowy ściekający trup./ A dokoła groźny stanął huf ---/ zamarznięty na bezdrożach lud ---/ lśnią na barkach czarne pióra sów ---/ a na hełmach ich gwiazdy --- jak cud. I ugiąłem przed nimi kolano ---/ i swą głowę złożyłem na pień ---/ wtem zapłakał mi tęczowy Cień:/ czy miłością i ciebie zbłąkano? Ja odrzekłem: wyleję swą krew/ za ten jeden z mego serca śpiew ---/ za ten jeden z ręki Bożej cud ---/ za bijący w niebiosa grom --- lud! Lecz zahuczał przeraźliwy śmiech ---/ i na koniu poleciałem wcwał ---/ a z pod kopyt rozpryskiwał grzech ---/ a na trąbie grał śpiżowej --- Szał. I nie żądam już więcej aniołów ---/ nie podaję już siebie na zgon ---/ czuję --- leci do mych oczodołów ---/ z czarnej ręki sypiący się szron. I rozpędzam swego konia wcwał/ i przelatam żywe groby wskok ---/ a na trąbie gra śpiżowej Szał ---/ a gwiazdami osypuje --- Mrok.