http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-umarly-swiat/ Miciński, Tadeusz Umarły świat 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Sen Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5196.jpg Igls forest 1, Luca Serazzi@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5196 0.3 Tadeusz Miciński Noce polarne Umarły świat Pokażę zamek wam nad czarną głębią,/ zarosły w tarnię, bluszcz i dziewięciornik ---/ pokażę duchów siedzibę jastrzębią,/ wydartą przez mój miecz, a nie paciornik,/ i pójdę z wami w śpiewne kurytarze ---/ podziemny znicz i piorun wam ukażę. Królestwo moje na miedzianej turni/ nad łez doliną w gradach i obłoku;/ na skalnej zbroi śnią rycerze jurni,/ kołysząc włócznie zielone w otoku ---/ nad hełmem szafir, gwiazdami usiany,/ a pod pancerzem serce i wulkany. Jałowcem pachną krzesanicy pola,/ białe pustynne jak sybirski cmentarz ---/ wszystko tu wieczne, jak ból i niedola,/ a choćbyś z pułkiem szedł, jak regimentarz,/ widząc toń zimną i martwą jeziora,/ poczujesz nagle w sercu szpon upiora. Dni moje przeszły, jak cień --- i nic w górze ---/ o Chryste --- i Tyś minął --- jestem dumny,/ widząc zmierzch bogów --- serce mam w marmurze,/ a me tęsknoty zwarły się w kolumny/ krwawych bazaltów... Nie dbam o bożyszcza ---/ z Walhalli mojej dymią mrok i zgliszcza. Zwano mię Chrobry. Stalowe koncerze/ biły jak hajnał w mego ducha dzwony,/ mój róg na puszczach zwoływał rycerze/ i rzewne w gajach straszył dziwożony,/ gdym wiódł w uroczne rzek leśnych zakręty/ purpurą strojne, zdobyte okręty. Obłok się we mnie wpił żelaznolicy/ i głaz otulił, jak giezło grobowe./ Pamięć półsenną dawnej mam świątnicy,/ kiedy się w tęczach ukazował Prowe/ i pszczół pobrzękiem szumiały lewady ---/ pod rosochatym dębem wojsk obrady. Lecz świat mój umarł. Błądzę nad wybrzeżem/ wsłuchany w pomruk wilgotnych kamieni./ Mój róg --- bez echa... Cisza mi pacierzem/ była, a dziś już me serce rumieni./ Gram tryumf --- wicher mi łka przez szczeliny ---/ gram wieszczby --- miesiąc zakrwawia się siny. Umarł... więc wichru i słońcu czarnemu,/ które już złotych nie wyda owocy,/ gram, --- a hymnowi niewyśpiewanemu/ wtórują cienie nadgwiaździstej Mocy.../ Mój Bóg już umarł... w ogniu swe sztandary/ palę: miłości, nadziei, wiary...