http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-msza-zalobna/ Miciński, Tadeusz Msza żałobna 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Msza_%C5%BCa%C5%82obna Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5195.jpg Sharp Edge, Blencathra, Ant Jackson@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5195 0.3 Tadeusz Miciński Noce polarne Msza żałobna Idę nad brzegiem zamarzłego morza/ [o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] ---/ wydęte --- głuche --- lodowe bezdroża/ [o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] ---/ z czarnych rozpadlin wylatuje śnieg ---/ i z dzikim świstem uderza na brzeg. Tu skały groźne --- tam oślizgłe jary ---/ kłębią się --- wyją --- na powietrzu mary;/ wody rzegocą głucho pod stopami ---/ [o Matko Święta, zmiłuj się nad nami]. Ja niegdyś Rogier --- król normanów ---/ z pychy sławiony i czarnego męstwa ---/ wielem dokonał przy woli szatanów,/ wieże na gwiazdach budując i księstwa ---/ Choremu niosę grzechów odpuszczenie,/ ale z mej duszy któż mię wyratuje?/ słyszę w głębinach niepojęte drżenie ---/ morze swój kaftan szalonego pruje. Na turni kościół, a w podziemiach blask ---/ słyszę anielski śpiew i lodów trzask./ Wejdę na chwilę pomodlić się Bogu ---/ wściekły mię wicher odtrąca od progu;/ ale przez okno widzę złoty tron ---/ w światłach tęczuje mi lecący szron ---/ a w tęczach widzę rozśpiewany chór ---/ na tronie rycerz --- mój pośmiertny wtór./ Włos czarny mu w połowie zakrył trupią twarz ---/ z sześciorga skrzydeł płynie krew do czasz./ Na harfie niemej gra --- szatański zawtórzył śmiech/ tej męce. Rzekłem: pieśń Twoja odpuszcza Ci grzech. Z gór się olbrzymich bory łamały wśród łkań ---/ rzekłem: rycerzu, ty się zorzą stań./ Tysiące nad nim złotych rozbłysnęło piór,/ księżyc, jak kielich czerwony wśródd chmur./ Drzewa szły za nim --- i krze --- i ptastwo --- i mogilny głaz ---/ i aniołowie w blasku swych nieziemnych kras ---/ i czarne smugi dziko rozkrakanych wron ---/ w pustym kościele ktoś uderzył w dzwon./ [O czarna męko moja, o morze --- wyjące pod krami ---!...]/ rzekłem, odchodząc: duchy, pokój z wami.