Miciński, Tadeusz 2015-12-09 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministrestwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-glebiny-duch/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/G%C5%82%C4%99biny_duch Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5193.jpg Steaming mountains, Tobias Van Der Elst@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5193 0.3 Głębiny duch text Tadeusz Miciński Noce polarne Głębiny duch W żelaznych trumnach króle Tatry./ Noc --- wicher i warczenie chmur./ Noc --- głębia i błyskanie watry./ Z topieli pełznie okrwawiony Mór./ Na głębię! na głębię!/ na serce morza pośród gór ---/ wśród skał lodowo-śnieżnych/ wirują myśli jastrzębie ---/ duch rwie się do bezbrzeżnych/ krain./ Odbijam tratwę w mrok i patrzę w śmierci jamę/ i tworzę nową pieśń, jak Jubalkain ---/ olbrzymów pieśń --- umarłych bogów dramę ---/ olbrzymów pieśń --- Wöluspa i Szachname. Wichry! śnieżyce! mych szałów tabuny!/ przepaście! bory! słuchacze mych dum!/ w zatorach zemsty law kipiących szum ---/ serc potrzaskanych tajemnicze runy ---/ księżyce, gwiazdy --- me bracia --- me struny! Azalim skald? posiadłem dar cierpienia./ Azalim król? któż większe ma przestworza?/ tak Atlantyda rzucona w głąb morza/ tysiącem kolumn błyszczy się i spienia. Znam bogów brzask: zielone oceany,/ w płomieniach zorzy lodowe katedry,/ ryk mastodontów, paroście i cedry,/ harf złotośpiewnych mistyczne peany/ i demiurgów orszak zadumany. Ponad górami, niby księżyc w pełni,/ snuje me serce czarodziejską przęśl ---/ fiołkowy obłok u stóp mych się wełni ---/ a jezior szklanych zatopiona gęśl/ gra wizye gwiazd ---/ --- ja z uchylonej trumny/ słucham --- a wokół się walą kolumny ---/ i ziemia drży podemną --- i drży serce moje,/ jak posąg, w miażdżonej świątyni ---/ a w chmurach pędzą skrwawieni heroje,/ pytając mię o znak: śmierć na pustyni!/ Nad górą świata, nad głębiami szczytów,/ słyszę jęk matki, co mi serce rwie ---/ rzucam w jej łono pył aerolitów ---/ rzuciłbym słońce --- lecz się łzami mglę. Z czarnych kryształów mój pałac --- w gryfy lemury rżnięty ---/ gwiazdy przez witraż świecą zamarznięty./ Perły posadzką, w koralach namioty ---/ huczą nademną gdzieś przeznaczeń młoty./ Myśl moja rzeźbi posągowe mary/ [na Jowiszowem czole stygmat kary]. Po salach błądzę jako lew skrzydlaty,/ [echem grobowym wtórzą kazamaty]./ W melodyach ciszy nie zadrga zasłona/ [w trumnie z ołowiu ktoś jęczy i kona]./ Mrok zimny pluszcze w śpiżowe podwoje/ [gwiazdy migocą w zmarzłe serce moje]. Zgrzytnęły dźwierze --- pleśń i katakumba ---/ pochodnia krwawi napis: in haec tumba./ Wyrazy milkną, lecz połysk przelśniewa ---/ w trumnie z ołowiu głos żałobny śpiewa./ Chyłkiem się wije cień zamaskowany ---/ idę rozpacznie do ostatniej ściany./ Dotknąłem gwoździa --- nisze się ozwarły ---/ padłem na progu, jak człowiek umarły./ Nieznana ręka podjęła mię z prochu ---/ widzę grób --- lampę konającą w lochu./ Na stopniach klękam sarkofagu ---/ od blasków się źrenica mruży ---/ jak dwa płomyki białej róży/ świecą dwie ręce zapalone ---/ dwie żywe ręce --- jak przy Magu ---/ me serce żywcem pogrzebione./ I zaszlochały łzy w głębinie,/ zamigotały skrzydła zmięte ---/ aniołów grają chóry święte ---/ w różanych widzę mgłach świątynię ---/ ale me serce już pęknięte ---/ już go tym rajem nie upoję ---/ anioły lecą ze mną w boje./ Precz! --- i wydarłem złote miecze ---/ od przepaści moich progu/ wara wam --- i wara Bogu!/ oto me serce człowiecze ---/ rubinowa tajemnica ---/ oto je rzucam w odmęty!/ --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ Jak czarna lecę błyskawica,/ nad przepaściami słychać me tętenty./ A za mną śpiewa borów chór/ i łkają dzwony zatopionych miast ---/ krwawi się serce morza pośród gór ---/ konają tęcze zdruzgotanych gwiazd ---/ hurra --- tytany! w ręku piorun siny ---/ ten świat roztrącić --- w głębiny! w głębiny!