Miciński, Tadeusz Już świt Sekuła, Aleksandra Rawska, Aneta Talaga, Katarzyna Choromańska, Paulina Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/micinski-juz-swit Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947 Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 1989 xml text text 2013-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2411.jpg Matin brumeux, gelée blanche / Misty frosty morning, OliBac@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2411 Tadeusz Miciński Już świt Już świt... Purpury są na niebie./ Już świt... wciąż nocne straszą mary./ Sen to? czy zjaw? czy jakie czary?/ Dusza mogiłę własną grzebie./ Dusza ma blada z przerażenia/ jako te zimne mgły na polu ---/ dusza się lęka swego cienia ---/ ten cień czerwony jest od bolu./ Ptaki się budzą --- lecz ja słyszę:/ coś w moim sercu łzami rosi ---/ w dół się przechylam --- w wielką ciszę ---/ serce się moje w dal unosi ---/ serce się moje w dal wydziera ---/ i już się stroi w kij pątniczy ---/ w kamienną czarkę łzy swe zbiera,/ gdy będzie konać --- Bóg policzy.../ [Tylko mi nie płacz, nie łam dłoni ---/ ze snów otrząśnij się złowrogich ---/ jest coś, co nas przed zgubą broni ---/ nas --- i naszemu sercu drogich...]/ . . . . . . . . . . . . / Już Anioł chodzi między mgłami/ i je owiewa skrzydły swemi ---/ i tak uświęca, że nie plami/ ich pył, ni ciężar smętnej ziemi./ Jako przejrzyste, senne morze/ fioletem lśniące i błękitem,/ falują mgły te po przestworze/ srebrzysto-jasnem, złotolitem./ Nagle się mienią na różowo,/ jakby od szczęścia zapłonione ---/ tak przenajświętsza Cię Królowo,/ maluje serce rozmodlone:/ w złoto-zielonej mgieł obręczy/ ognista róża lśni szkarłatem ---/ rozwiewa skrzydła ponad światem ---/ raczej na światów gdzieś przełęczy./ Drzewa jak wyspy koralowe/ zaczarowane, niepojęte ---/ obłoki jak kadzidło święte,/ czerwone wewnątrz i lilowe./ . . . . . . . . . . . ./ Słychać za szybą tuż brzęczenie ---/ to motyl rwie się do swobody ---/ leć --- i poleciał na ogrody ---/ leć --- i nieś słońcu pozdrowienie. Słońce --- Ty jesteś ziemi królem!/ Boże --- Ty jesteś świata słońcem!/ Duszo --- Ty jesteś bóstwa gońcem!/ Serce --- Ty jedno --- wiecznym bólem.